Συνέντευξη 27/3/2014

Αναδημοσίευση από:   http://tektonismos.blogspot.gr/2014/03/blog-post_3689.html#more  
Συνέντευξη στο Ελληνικό Πρακτορείο Τεκτονικών Ειδήσεων, με την ευκαιρία των 25 χρόνων του Αρχαίου και Αρχέγονου Ανατολικού Τύπου Μισραΐμ και Μέμφις  στην Ελλάδα.

1. Πότε μυηθήκατε στον Τεκτονισμό και σε ποιά Τεκτονική Δύναμη;

Στον Τεκτονισμό μυήθηκα το 1987, στο τότε Παγκόσμιο Τεκτονικό Τάγμα  «Humanitas» το οποίο μόλις είχε εγκατασταθεί στην Ελλάδα. Ηταν μία νέα προσπάθεια του αείμνηστου Τριαντάφυλλου Κοτζαμάνη, ο οποίος ήθελε να ασχοληθεί με Τεκτονισμό που ασχολείται αποκλειστικά με τον Εσωτερισμό. Δυστυχώς, όμως, η αλλαγή πορείας του «Humanitas» ανάγκασε όλα τα τότε μέλη στην Ελλάδα να αποχωρήσουν. Το γεγονός αυτό, όμως, είχε το θετικό επακόλουθο να συνεργαστούμε και να εγκαταστήσουμε το 1989, τον Αρχαίο και Αρχέγονο Ανατολικό Τύπο Μισραΐμ και Μέμφις και στην Ελλάδα.

2.     Τι ήταν αυτό που σας οδήγησε να χτυπήσετε την θύρα του Ναού;

Η ακλόνητη πεποίθησή μου ότι ο άνθρωπος δεν έρχεται στον κόσμο αυτόν μόνον για να ζήσει μία ζωή απολαύσεων ή βασάνων. Αισθανόμουν με λίγα λόγια την ανάγκη να βρω απαντήσεις, να εξηγήσω πράγματα και να κατανοήσω το τί συμβαίνει στο Σύμπαν αλλά και την καθημερινή ζωή. Να προσεγγίσω απαντήσεις στα προαιώνια ερωτήματα «Ποιός είμαι» «Από πού έρχομαι» «Πού πηγαίνω»

3.     Σε ποιους τομείς της ζωής σας  σας βοήθησε ο Τεκτονισμός;

Βοηθήθηκα να επαναπροσανατολίσω αντιλήψεις, να δώ με διαφορετικό τρόπο αξίες της ζωής, να προσεγγίσω με διαφορετικό τρόπο πεποιθήσεις και γνώσεις και να μάθω ότι ο άνθρωπος οφείλει να ανέλθει σε ανώτερα επίπεδα συνειδητότητας εάν θέλει να τιμήσει την ιδιότητά του ως Δημιούργημα «κατ’εικόνα και ομοίωσιν».

4.     Μιλήστε μας για Αρχαίο και Αρχέγονο Ανατολικό Τύπο των Μισραΐμ και Μέμφις. Ποια η ουσιαστική του διαφορά από τους άλλους Τύπους;

Ο Αρχαίος και Αρχέγονος Ανατολικός Τύπος Μισραΐμ και Μέμφις είναι ένας Τεκτονικός Τύπος όπως όλοι οι άλλοι Τεκτονικοί Τύποι που πέρασαν από την Ανθρωπότητα (Σκωτικός, Υόρκης, Γαλλικός Παραδοσιακός, Αυστ. Τηρήσεως, Swedemborg κ.α.) με τα δικά του βεβαίως Τυπικά και Κανονισμούς, τα οποία τηρεί αυστηρά.

Δεν υπάρχουν μεταξύ μας διαφορές στόχων και προσανατολισμού.

Όμως, δεν κάνουμε ποτέ ομαδικές μυήσεις γιατί είμαστε ιδεολογικά αντίθετοι με αυτό, δεν εισπράτουμε μύητρα, επίσης για τον ίδιο λόγο, και οι ομιλίες εντός των Στοών, επικεντρώνονται αυστηρά σε θέματα αποσυμβολισμού του εκάστοτε Τυπικού του εκάστοτε βαθμού.

Συγκεκριμένα, πιστεύουμε ότι η Μύηση είναι θέμα αυστηρά προσωπικό (όπως μας κληροδοτήθηκε από την αρχαιότητα). Επίσης, ως ανταπόδοση για την μύηση οφείλει ο Μυούμενος να μετασχηματίσει τον εσωτερικό του κόσμο σύμφωνα με τις εκάστοτε διδασκαλίες, και όχι να την αποτιμήσει με υλικά δεδομένα. Η αύξηση βαθμού έρχεται ως επακόλουθο γνώσης του υπάρχοντος βαθμού και όχι σε συγκεκριμένα χρονικά διαστήματα.

Βεβαίως σεβόμαστε όλες τις προσπάθειες, όχι μόνον στα λόγια αλλά και έμπρακτα. Εάν δεν κάνω λάθος πρέπει να είμαστε ο μόνος Τεκτονικός Οργανισμός που αναγνωρίζει επίσημα κάθε Τέκτονα και Τεκτονίδα οποιουδήποτε Τάγματος, ανεξάρτητα του εάν έχουμε σχέση αναγνώρισης και φιλίας με το Τάγμα στο οποίο είναι ενταγμένος.

Επίσης, έχουμε Ανδρικές στοές με Ανδρικά Τυπικά και Γυναικείες με Γυναικεία Τυπικά.

5.     Ποια είναι η ιστορία και η πορεία του Τύπου στην Ελλάδα;

Το Τάγμα μας είναι διεθνές. Η διεθνής του έδρα είναι στην Bologna της Ιταλίας. Το 1989, ο αείμνηστος Τριαντάφυλλος Κοτζαμάνης, εγκαταλείποντας κάθε άλλη Τεκτονική δραστηριότητα, και στην προσπάθειά του να λειτουργήσει στα πλαίσια ενός Τάγματος αυστηρά Παραδοσιακού με προσήλωση στον Εσωτερισμό και τις διδασκαλίες του, συνεργάστηκε με τον τότε Μεγάλο Ιεροφάντη (Παγκόσμιο Μεγ.Διδάσκαλο και Υπ.Ταξιάρχη) Sebastiano Caracciolo, ο οποίος ήλθε με αντιπροσωπεία στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκαν οι πρώτες Στοές, Ανδρικές και Γυναικείες. Από τότε λειτουργεί αδιάκοπα μέχρι σήμερα, με Στοές της Συμβολικής και της Φιλοσοφικής σειράς.

6.     Ποια η άποψή σας για τον Αμιγή και για τον Μικτό Τεκτονισμό;

Είμαστε Αμιγές Τάγμα, όμως και Ανδρικό και Γυναικείο. Δηλαδή έχουμε αμιγώς Ανδρικές Στοές καθώς και αμιγώς Γυναικείες, οι οποίες όμως δεν λειτουργούν με τα ίδια Τυπικά διότι τότε θα ήταν μία απλή διαφορετική ημέρα και ώρα συνεδρίασης. Οι Άνδρες έχουν Ανδρικά Τυπικά και οι Γυναίκες Γυναικεία.

Πιστεύουμε ότι η Γυναίκα και ο Άνδρας έχουν διαφορετική μυητική συμπεριφορά, είναι διαφορετικά όντα από άποψη μυητικής προσέγγισης και γι’αυτό απαιτούνται α) διαφορετικά σύμβολα β) διαφορετικοί μύθοι και γ) διαφορετική μυητική πορεία. Πιστεύουμε στην Ισότητα αλλά όχι στην Ομοιότητα.

Βεβαίως υπάρχουν σύμβολα κοινά (όπως ο διαβήτης, ο γνώμων και το Ιερό βιβλίο) καθώς και μύθοι κοινοί, όπως επίσης και κοινές προσεγγίσεις τους. Όμως η βασική μυητική πορεία κατά την γνώμη μας πρέπει να είναι διαφορετική, διότι μόνον έτσι αναδεικνύεται ο πραγματικός ρόλος της Γυναίκας ο οποίος σε καμμία περίπτωση δεν είναι να αντιγράψει τον Ανδρα. Κυρίαρχη θέση στους Γυναικείους μύθους κατέχουν ο μύθος της Εδέμ, της Εύας και της Ισιδας.

Ασφαλώς σεβόμενοι κάθε Τεκτονική προσπάθεια, σεβόμαστε και τον Μικτό Τεκτονισμό και τον Γυναικείο που λειτουργεί με Ανδρικά Τυπικά.

7.     Που οφείλεται κατά την άποψη σας η αρνητική στάση της Ελληνικής κοινωνίας απέναντι στον Τεκτονισμό;

Αυτό κατά την γνώμη μου οφείλεται στο ότι ο Τεκτονισμός δεν αυτοπροστατεύθηκε. Άφησε να εισέλθουν στις τάξεις του άνθρωποι α) από απλή περιέργεια β) με μόνη διάθεση να βρουν κάποια ενασχόληση που θα τους λύσει ίσως και τα επαγγελματικά ή οικονομικά προβλήματα..., ή γ) ανθρώπους που νομίζουν ότι φορώντας μία στολή και παίρνοντας κάποιο αξίωμα θα επιβεβαιώσουν τον εγωϊσμό τους, και θα καλύψουν ενδεχομένως άλλα κενά της ζωής τους.

Όλοι αυτοί, όμως, εάν δεν βρούν κάτι απόλα αυτά, θα αποχωρήσουν και φεύγοντας (απογοητευμένοι!) θα ρίξουν και την απαραίτητη λάσπη πίσω τους.  Αυτή η λάσπη τροφοδότησε και τα διάφορα κατά καιρούς σενάρια. Και αυτό δεν είναι καθόλου Ελληνικό φαινόμενο. Είναι διεθνές! Μην ξεχνάμε ότι η κοινωνία μέσα στα αμέτρητα προβλήματά της, ψάχνει για ενόχους με κάθε τίμημα. Κάποιος πρέπει να φταίει για όλα αυτά που συμβαίνουν. Η εύκολη λάσπη πέφτει πάντοτε σε ο,τιδήποτε έχει μυστικότητα.

8.     Μπορεί κατά τη γνώμη σας ο Τεκτονισμός να βοηθήσει στην «ανασυγκρότηση» της Ελληνικής κοινωνίας (σε επίπεδο αρχών και αξιών);

Για να ανασυγκροτηθεί η κοινωνία, πρέπει να ανασυγκροτηθεί κάθε μεμονωμένο κύτταρό της. Και ο Παραδοσιακός Τεκτονισμός επιδιώκει ακριβώς την ανασυγκρότηση του κάθε μέλους του το οποίο μετά θα επηρεάσει θετικά την κοινωνία.

Η κοινωνία θα γίνει διαφορετική όταν οι λίθοι της είναι κατεργασμένοι και όχι ακατέργαστοι. Δεν αρκούν φιλάνθρωπες πράξεις. Αυτές έπρεπε να υπάρχουν ούτως ή άλλως, και αλίμονο εάν έπρεπε κάποιος να γίνει Τέκτων για να γίνει φιλάνθρωπος. Η κοινωνία θα αλλάξει εάν και όταν τα μέλη της αλλάξουν. Μπορεί και πρέπει επομένως να ανασυγκροτηθεί εάν μεμονωμένα κύτταρά της, φωτισμένα μυαλά, επηρεάσουν με την συμπεριφορά τους το άμεσο περιβάλλον τους. Όπως αλλάζοντας τα υλικά ενός οικοδομήματος, αλλάζει και το αποτέλεσμα. Σήμερα ειδικά, που οι αξίες έχουν εκπέσει στο χαμηλότερό τους σημείο, σήμερα είναι που ο Τέκτων και η Τεκτονίδα έχουν χρέος να αναλογισθούν ότι οφείλουν με το προσωπικό ανιδιοτελές παράδειγμά τους, να επηρεάσουν κάθε πτυχή της ζωής που τους περιβάλλει. Χωρίς τυμπανοκρουσίες, χωρίς θόρυβο, χωρίς ανάγκη ανταπόδοσης και ανταμοιβής.

Η απάντησή μου επομένως είναι «Ναι» μπορεί να βοηθήσει εάν...

Εάν κάθε Τέκτονας ή Τεκτονίδα ενστερνισθεί ότι είναι κύτταρο του ενός και ίδιου Οργανισμού: Του σώματος της Ανθρωπότητας!

Εάν κάθε Τέκτονας ή Τεκτονίδα κάνει πράξη την αγάπη σε κάθε δημιούργημα του Δημιουργού. Εάν κάθε Τέκτονας ή Τεκτονίδα κάνει πράξη την αλληλεγγύη. Οχι μόνον προς Τέκτονες αλλά προς όλους!

Εάν κάθε Τέκτονας ή Τεκτονίδα αποφασίσει να ζήσει ως Μυημένος. Τότε πράγματι κάποια μέρα κάτι θα αλλάξει.

Δεν πιστεύουμε στην επιλεκτική αλληλεγγύη που γίνεται μόνον μεταξύ Τεκτόνων, διότι κάτι τέτοιο, κατά την γνώμη μας, είναι ρατσιστικό. Πιστεύουμε στην αλληλεγγύη σε οποιονδήποτε έχει ανάγκη.

9.     Που πιστεύετε ότι οφείλεται η έντονη αντιπαράθεση που αναπτύσσεται κατά καιρούς μεταξύ των ελληνικών Τεκτονικών Δυνάμεων;

Κατά την γνώμη μου οφείλεται στο γεγονός ότι οι περισσότεροι θέλουν να ηγηθούν. Όλοι θέλουν να είναι Διδάσκαλοι, και κανείς Μαθητής. Κι’όμως! Η υπέρτατη τιμή είναι να είσαι Μαθητής. Θα πρέπει ο Τεκτονισμός να αυτοπροστατευθεί. Να μην δέχεται στους κόλπους του μέλη που θέλουν να ικανοποιήσουν την ματαιοδοξία τους, και να το επισημαίνει αυτό από την αρχή! Πριν την εισδοχή! Όχι μετά! Ας μπούν λιγότεροι. Πολύ λιγότεροι.

Εάν αυτό δεν γίνει, τότε θα έχουμε συνεχώς νέα Τάγματα και νέες αντιπαραθέσεις. Με τέτοιες συνθήκες, οι αγνοί και σεμνοί Τέκτονες απογοητεύονται και φεύγουν κι’αυτοί. Είναι καλύτερα ένα Τάγμα να έχει λίγα μέλη, αλλά αποφασισμένα να κάνουν Τεκτονισμό και μόνον...

Εξ’άλλου ο Τεκτονισμός υπάρχει για να αποβάλλει την τάση του ανθρώπου για βέβηλη δύναμη, και να τον βοηθήσει να βρεί την εσωτερική δύναμη εκείνη που θα του επιτρέψει να αυξήσει την ανιδιοτέλειά του και να γίνει φωτεινό κύτταρο στο περιβάλλον του, καθιστάμενος Ανθρωπος με «Α» κεφαλαίο. Ετσι έχει ελπίδες η ανθρωπότητα να μετασχηματισθεί.

10.  Ποια θέση πρέπει να κατέχει στη ζωή ενός Τέκτονα η αγαθοεργία;

Όλα τα Τυπικά του Τεκτονισμού όλων των βαθμών και όλων των Τύπων, ένα πράγμα υπονοούν: Αγάπη σε κάθε πλάσμα του Δημιουργού. Αυτό τα λέει όλα! Όμως δυστυχώς πολλές φορές η φιλανθρωπία γίνεται εφαλτήριο επίδειξης ισχύος. Στο Τάγμα μας τουλάχιστον, απαγορεύουμε την επώνυμη φιλανθρωπία. Θεωρούμε ότι είναι επίδειξη, προβολή, ακόμη και εάν βοηθιέται κάποιος και πάλι. Η φιλανθρωπία δεν πρέπει να φουσκώνει τον εγωϊσμό του δότη, αλλά να δίδει ευκαιρίες και βοήθεια στον πάσχοντα αυστηρά και μόνον!

Ο Τεκτονισμός έχει ως προτεραιότητα να δημιουργεί Φιλάνθρωπους, οι οποίοι (ο καθένας προσωπικά ανώνυμα και αθόρυβα) θα κάνουν πράξη τις διδαχές αυτές.

11.   Τι θα λέγατε στους νέους –ες που ενδιαφέρονται να ενταχθούν στην Αδελφότητα;

       Να αποφασίσουν ότι εντασσόμενοι στην Παγκόσμια Τεκτονική Αλυσο οφείλουν να αλλάξουν. Να γίνουν καλύτεροι. Να μάθουν ότι ο Τέκτων και η Τεκτονίδα έχουν 2 βασικές αρχές: 1) Δεν κάνουν στον άλλον αυτό που δεν θέλουν να τους κάνουν οι άλλοι, και  2) Λειτουργούν με μυητικές αρχές είτε τους το αναγνωρίσει κάποιος ποτέ είτε όχι! Και για να λειτουργήσουν αυτά τα δύο, θα πρέπει ο υποψήφιος να έχει κατ’αρχήν αποδεχθεί μέσα του ότι είναι ένας ακατέργαστος λίθος ο οποίος οφείλει να γίνει κατεργασμένος.

Άλλωστε αυτή είναι και η πρώτη πράξη που κάνει ο Μυημένος εντός της Στοάς, μετά την Μύησή του. Κρούει τον ακατέργαστο λίθο, ο οποίος είναι ο ίδιος του ο εαυτός!

Τα βασίλεια της ύπαρξης, η μύηση και εμείς

Παρατηρώντας την πορεία μας, πολλές φορές έχουμε αναρωτηθεί, τί είναι αυτό που σηματοδότησε την απόφασή μας για Μύηση. Και, τελικά, ποιό είναι το αποτέλεσμα ;

Όλη η Mυητική διαδικασία έχει σαν σκοπό να μεταφέρει το κέντρο των αποφάσεών μας, σε ένα επίπεδο όπου θα βασιλεύει η ελεύθερη βούληση. Η βούληση εκείνη που θα έχει ελευθερωθεί από αγκυλώσεις που εξυπηρετούν βέβηλες καταστάσεις. Ούτε παρορμητισμοί ούτε αντανακλαστικές επιλογές. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι εγκαταλείπουμε πράξεις, για να λυτρωθούμε από αυτές.

Πολλοί, δυστυχώς, καλλιεργούν στον εαυτόν τους μία διαδικασία που τείνει όλο και περισσότερο να τους επελευθερώσει από καθημερινές σκέψεις που ανήκουν στο καθεστώς πτώσης που ανήκουμε. Να απεμπλακούν από βέβηλες παρορμήσεις, βάζοντάς τες στο περιθώριο. Να δραπετεύσουν από τις καθημερινές επιλογές που κυβερνούν την ζωή μας, νομίζοντας ότι έτσι θα παγιώσουν την μύηση μέσα τους. Νομίζουν ότι έτσι εξυπηρετούν την μυητική διαδικασία, και θεωρούν το όλο αυτό εγχείρημα ως τμήμα του οφειλόμενου εξαγνισμού.

Καμμία γνήσια εσωτεριστική γραμμή, καμμία ατραπός μαθητείας, κανένα δρόμος κανενός φωτισμένου μύστη δεν δίδαξε, ούτε άφησε ποτέ να εννοηθεί κάτι τέτοιο. Γι’αυτόν τον λόγο και ο πραγματικός διδάσκαλος ουσιαστικά στέκεται έξω και πάνω από το πρόβλημα του μαθητή του, δίδει την συμβουλή εκείνη που δεν θα είναι σε καμμία περίπτωση συνταγή, αλλά απλά θα οδηγεί τον μαθητή να βρεί εκείνος την συνταγή που χρειάζεται. Διαφορετικά δεν είναι ούτε δάσκαλος, και, αλίμονο, ούτε μαθητής. Ο πραγματικός δάσκαλος, δεν λέει ποτέ «θα κάνεις αυτό, ή εκείνο». Λέει αντίθετα «αν θέλεις αυτό το αποτέλεσμα, ο δρόμος είναι αυτός, αν θέλεις το άλλο, ο δρόμος είναι διαφορετικός». Εξηγεί που οδηγεί κάθε πράξη, και η επιλογή είναι και πρέπει να είναι του μαθητή και μόνον.

Ουσιαστικά, καμμία δραστηριότητα της υλικής μας ύπαρξης δεν πρέπει να εγκαταλείπεται. Καμμία δεν πρέπει να περιορίζεται, καμμία δεν πρέπει να καταπιέζεται. Ο μυημένος δρά σε όλα τα επίπεδα, όμως το κάνει με έναν άλλον τρόπο, ο οποίος αναδεικνύει τις μυητικές του προθέσεις και επιλογές, αντί να αναδεικνύει τις βέβηλες.

Ο μυημένος δεν είναι άνθρωπος που βλέπει την σημερινή και την αυριανή ημέρα. Κοιτάζει πάρα πέρα. Όπως ο έμπειρος οδηγός δεν ακολουθεί απλά τον μπροστινό του, αλλά κοιτάζει την τελική του πορεία. Όπως ο καθηγητής παρατηρεί έναν μαθητή του, γιατί αποβλέπει στον τελικό σκοπό που είναι η μόρφωσή του, έτσι και ο μυημένος δρά με έναν δικό του κανόνα που είναι η εξυπηρέτηση του θείου σχεδίου. Χωρίς να λαμβάνει υπόψη του, εάν αυτό που κάνει φαίνεται έτσι ή αλλιώς. Θα κριθεί από τον Δημιουργό και μόνον, και ίσως από αυτούς που τον κατάλαβαν.

Ο άνθρωπος ανήκει στην τετράδα των βασιλείων της φύσης που είναι το ορυκτό, το φυτικό, το ζωϊκό και το ανθρώπινο. Το κάθε βασίλειο από αυτά, κάνει τον δικό του κύκλο στις επιλογές μας. Παίζει τον δικό του ρόλο στην ζωή μας και το κάθε ένα από αυτά χρωματίζει με τα χαρακτηριστικά του τον τρόπο με τον οποίο θα δούμε τα πράγματα. Και τα 4 αυτά βασίλεια συνδέονται μεταξύ τους.

Το ορυκτό έχει την ιδιότητα να αυξομειώνει τον όγκο του, και αστιστοιχεί στις αισθήσεις μας.

Το φυτικό έχει την ιδιότητα του ορυκτού, και επιπλέον έχει την ιδιότητα να πολλαπλασιάζεται, και αντιστοιχεί στα συναισθήματά μας.

Το ζωϊκό έχει τις ιδιότητες του φυτικού, και επιπλέον μετακινείται με την θέλησή του, ενώ αντοιστοιχεί στις σωματικές μας λειτουργίες.

Το ανθρώπινο βασίλειο έχει τις ιδιότητες του ζωϊκού, αλλά επιπλέον έχει αυτοσυνείδηση. Εχει επίγνωση, έστω και χωρίς να το αντιλαμβάνεται συνειδητά, της θεϊκής σπίθας που βρίσκεται μέσα του, και φυσικά, στην καλύτερη περίπτωση μπαίνει στην μυητική διαδικασία η οποία θα φουντώσει αυτήν την σπίθα βάζοντάς τον σε μία διαδικασία χωρίς επιστροφή. Χαρακτηριστικό του είναι η διάνοια. Είναι όμως μόνον διάνοια ο άνθρωπος? Ασφαλώς όχι, και θα δούμε το γιατί.

Κάθε βασίλειο όπως είδαμε και προηγουμένως έχει όλα τα χαρακτηριστικά του κατώτερού του, συν ένα δικό του χαρακτηριστικό, το οποίο όμως είναι και προϋπόθεση του αμέσως ανωτέρου του. Κάθε βασίλειο επομένως συναλλάσεται με τα δύο εκείνα που είναι ακριβώς κάτω και ακριβώς πάνω από αυτό. Μέσω όμως του αμέσως κατωτέρου του, συναλλάσεται και με το ακόμα πιο κάτω από το κατώτερό του, και με τον ίδιο τρόπο κάθε βασίλειο συναλλάσεται με όλα, αλλά σε διαφορετικό βαθμό.

Έτσι και το ανθρώπινο βασίλειο επηρεάζεται εκτός από τα κατώτερά του και από άλλα βασίλεια πάνω από αυτό.

Πάνω από το ανθρώπινο υπάρχουν το πλανητικό, το ηλιακό κ.α.

Έτσι και ο άνθρωπος έχει χαρακτηριστικά του ορυκτού, του φυτικού, του ζωϊκού αλλά και των ανωτέρων από αυτόν, όπως του πλανητικού, του ηλιακού και άλλων, που κυβερνώνται από τις αόρατες δυνάμεις του Σύμπαντος.

Τα χαρακτηριστικά αυτά κυβερνούν τις καθημερινές του λειτουργίες σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό.

Το κατά πόσον τα χαρακτηριστικά του ορυκτού μας κυβερνούν και πόσο επηρεαζόμαστε από λειτουργίες μέσα μας που αντιστοιχούν στο ζωϊκό, ή στο φυτικό, ή το κατά πόσον αντίθετα οι επιλογές μας κυβερνώνται από ανώτερα από ανθρώπινο βασίλεια, εξαρτάται αποκλειστικά και μόνον από εμάς.

Ο άνθρωπος ευρισκόμενος ανάμεσα στο ζωϊκό και το πλανητικό έχει άμεσο επηρεασμό από τα χαρακτηριστικά των δύο αυτών βασιλείων. Το μεν ζωϊκό έχει να κάνει με τις σωματικές μας λειτουργίες, το δε πλανητικό με τις αόρατες δυνάμεις. Δηλαδή με αυτές που προέρχονται από ενέργειες του σύμπαντος.

Κάθε μας πράξη έχει χαρακτηριστικά όλων των βασιλείων. Η μύηση ανακατευθύνει τα ποσοστά επηρεασμού των επιλογών μας. Δεν αφαιρεί τίποτα από τις επιλογές μας ούτε και πρέπει να το κάνει. Η ύπαρξή μας είναι έτσι φτιαγμένη ώστε να δέχεται επιδράσεις από ολόκληρο το Σύμπαν. Όλα τα βασίλεια επικοινωνούν και πρέπει να επικοινωνούν μεταξύ τους. Κανείς δεν έχει δικαίωμα να κλείσει τον δρόμο σε κάποιο από αυτά, δηλαδή στα χαρακτηριστικά που το συνοδεύουν.

Δυστυχώς πολλοί που ακολουθούν την μυητική ατραπό, την οποιαδήποτε μυητική ατραπό, είτε από άγνοια, είτε από λάθος συμβουλές/συνταγές, απομονώνουν κάποιες πράξεις από την ζωή τους, και κλείνουν ουσιαστικά τον δρόμο επικοινωνίας των βασιλείων μεταξύ τους. Γι’αυτόν τον λόγο ένας ενσυνείδητος Διδάσκαλος δεν δίδει και δεν πρέπει ποτέ να δίδει έτοιμες συνταγές, διότι αυτές στα αυτιά ενός μαθητή εμφανίζονται σαν να αποκλείουν δρόμους, ενώ ανοίγουν άλλους διάπλατα όπου όλα θα λυθούν. Δήθεν η φώτιση θα βρίσκεται στην επόμενη γωνία, η μύηση θα έχει ανοίξει διάπλατα τις πόρτες της και η μυητική πραγμάτωση θα εμφανίζεται ως ένα γεγονός.

Ο μυημένος οφείλει ακριβώς να δράσει με όλα τα χαρακτηριστικά, όλων των βασιλείων, δίδοντας στις επιλογές του ένα άλλο νόημα, θέτοντας διαφορετικούς στόχους από έναν βέβηλο, και χρωματίζοντας σε τελική ανάλυση και την πιο βέβηλη πράξη με τα χαρακτηριστικά της φώτισης.

Δεν μπορούμε για παράδειγμα να απαρνηθούμε τις αισθήσεις μας, χαρακτηριστικό του ορυκτού βασιλείου. Ούτε τα συναισθήματά μας, χαρακτηριστικό του φυτικού. Ούτε τις σωματικές μας ανάγκες χαρακτηριστικό του ζωϊκού, ούτε την διανόησή μας χαρακτηριστικό του ανθρώπινου. Θα τους δώσουμε άλλο σκοπό. Θα απολαύσουμε τα πάντα, διότι γι’αυτό μας δόθηκαν, χωρίς όμως να μας κυβερνήσουν. Εμείς θα τα κυβερνήσουμε. Και για να το κάνει αυτό ο Αναζητητής, οφείλει ο ίδιος να εξετάσει μέσα του κατά πόσον τον κυβερνούν ή τα κυβερνά μέχρι τώρα και ανάλογα να δράσει.

Εάν κάποιος του δώσει συνταγή «κάνε αυτό ή εκείνο» κινδυνεύει να μην ανταποκριθεί στις πραγματικές ανάγκες του μαθητή του. Εάν όμως του πεί «ψάξε μέσα σου να δείς τί σε κυβερνά και τοποθέτησέ το στην σωστή θέση που ταιριάζει στις πραγματικές ανάγκες σου» τότε θα βάλει τον μαθητή να διαλογισθεί και ο ανώτερός του εαυτός θα του δώσει την πραγματική και αληθινή συνταγή. Χωρίς να το θέλει και να το ξέρει ο μαθητής, αφήνει εκείνη την στιγμή τα ανώτερα από αυτόν βασίλεια να του μιλήσουν.

Δεν μπορούμε να απαρνηθούμε τα συναισθήματά μας. Οφείλουμε να τα απολαύσουμε, να τα μοιραστούμε, να τα προσφέρουμε, να τα εισπράξουμε, να τα γευθούμε, αλλά θα έλθει στιγμή που θα πάρουμε αποφάσεις που θα είναι ανεπηρέαστες από συναισθηματικές εμπλοκές. Γιατί θα υπηρετούν κάτι ανώτερο και από αυτά τα ίδια τα συναισθήματα. Δύσκολες επιλογές, σκληρές, αλλά επιλογές που αντιστοιχούν σε Μυημένους.

Και όσο ανεβαίνουμε οι επιλογές θα γίνονται ακόμα πιο δύσκολες. 

Δεν μπορούμε να απαρνηθούμε το σώμα μας, διότι κάτι τέτοιο θα ήταν προσβολή στον δημιουργό. Οφείλουμε να κυβερνήσουμε εμείς με τον ανώτερο εαυτόν μας την όποια σωματική απόλαυση. Τότε την καθαγιάζουμε.

Διατηρούμε ανοιχτή την επικοινωνία μεταξύ των βασιλείων της ύπαρξης, ακριβώς διότι οφείλουμε να διατηρήσουμε την παγκόσμια ισορροπία.

Εάν την διαταράξουμε, θα διαταραχθεί και το προσωπικό μας βασίλειο. Οι μυητικοί χώροι είναι γεμάτοι από ανθρώπους που δεν ξέρουν τί ζητούν, παρασύρονται από έτοιμες λύσεις, τρέχουν εδώ κι εκεί και όταν κάνουν τον απολογισμό δεν ξέρουν ούτε και οι ίδιοι πού ήσαν και που πήγαν. Η πρώτη αιτία σε όλα αυτά είναι η διακοπή της επικοινωνίας των βασιλείων μέσα μας.

Ο Μυημένος ζεί παντού. Κάνει τα πάντα, αλλά με έναν δικό του τρόπο που δίνει αξία σε όλα. Καθαγιάζει με την συμπεριφορά του ακόμα και συμπεριφορές που από μακρυά φαίνονται μικρότερες των περιστάσεων. Υπάρχει παντού γιατί υπάρχει πίσω του η δημιουργούσα Αρχή.

Ο μυημένος ανήκει σε εκείνους που ψάχνουν πίσω απόλα το γιατί. Που αναζητά απαντήσεις. Καμμιά φορά κάποιο σόκ επαναστατεί μέσα και στον πλέον ανυποψίαστο και αλλάζει η ζωή του. Και τότε αρχίζει να ζεί αλλιώς. Ψάχνει απαντήσεις στο βασίλειο που είναι πάνω από αυτόν και όχι κάτω. Και τις απαντήσεις αυτές δεν τις κρύβει από τα κάτω βασίλεια. Στρέφεται προς τα κάτω και τις δίδει και σε εκείνα. Για να αρχίσουν να δρούν διαφορετικά μέσα του. Είναι σαν τον ήρωα του μύθου του σπηλαίου του Πλάτωνα που αφού είδε το αληθινό φως, γύρισε κάτω στο σπήλαιο να ξυπνήσει κι άλλους. Γύρισε να μεταβάλλει την λειτουργία των κατώτερων βασιλείων μέσα του. Των αισθήσεων, των συναισθημάτων, των σωματικών απολαύσεων. Να τα φωτίσει με το φως που είδε έξω από το σπήλαιο.

Ο άνθρωπος που παρουσιάζεται παίζοντας ρόλους στην ζωή του έχει κλείσει την επικοινωνία των βασιλείων μέσα του. Ο αυθεντικός όχι. Ο σεμνότυφος είναι άνθρωπος που έχει κλείσει την επικοινωνία των βασιλείων μέσα του. Ο σεμνός επικοινωνεί με όλα και τα επηρεάζει με την γνήσια σεμνότητά του η οποία δεν υπακούει σε θεατρικές επιλογές. Ο δότης καταπιεστής, διαφέρει κατά τον ίδιο βαθμό με τον πραγματικό φιλάνθρωπο.

Εξάλλου, για να το δούμε και σε ένα άλλο επίπεδο: η φώτιση από μόνη της χωρίς δράση προς τα έξω, είναι κλάσμα που του λείπει ο παρανομαστής. Εάν δεν δράσουμε έξω από την μύηση αφού μυηθούμε, έχουμε κάνει τον μισό δρόμο. Η τετραλογία της μυητικής διαδικασίας είναι «Εξαγνίσου, ζήτα, λάβε, δράσε». Η δράση δεν πρέπει να είναι μόνον προς τον εαυτόν μας, δηλαδή να επηρεάσει κάθε λειτουργία μας αλλά και προς τους άλλους.

Επιτυχία δεν θα είναι να χαϊδέψουμε τον μυητικό μας δρόμο, αλλά ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΑΠ' TΟ ΤΟ ΧΕΡΙ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΧΑΣΑΝ, να τους βάλουμε μέσα, και να τους βοηθήσουμε να τον καταλάβουν. 

Η Μουσική είναι γλώσσα επικοινωνίας με τον Θεό!

Η Μουσική, δημιουργεί συντονισμό με την αρμονία του Σύμπαντος.

Οταν «μας αρέσει» μια μουσική, είναι γιατί συντονισθήκαμε με κάποιο κομμάτι της αρμονίας του Σύμπαντος. Από εκεί είναι που αντλεί την ικανοποίηση του ο εγκέφαλός μας, μέσω της ουράνιας αρμονίας, σε «ανάμνηση» της αρχέγονης ύπαρξής μας.

Αυτός είναι και ο λόγος που ΟΛΕΣ οι Θρησκείες έχουν μουσική στους ύμνους τους. Βλέπε επίσης, την Λύρα του Απόλλωνα, τους Ορφικούς Υμνους, την μουσική των σφαιρών του Πυθαγόρα κ.α.

Μαρτυρίες περί της θεραπευτικής αξίας της μουσικής υπάρχουν βέβαια και στα Ομηρικά έπη π.χ. στην Οδύσσεια όπου το αίμα σταματά να τρέχει από τις πληγές του Οδυσσέα χάρη στο τραγούδι του Αυτόλυκου. Ακόμη, στην παράδοση των Ινδιάνων Winnebago-Lakota, οι σαμάνοι που αντλούσαν δύναμη από τα πνεύματα των αρκούδων είχαν τη δύναμη να θεραπεύουν πληγές με το τραγούδι τους. Στην Παλαιά Διαθήκη αναφέρεται ότι η τρέλα του Βασιλέα Σαούλ θεραπεύθηκε σε μια μέρα χάρη στη δύναμη της άρπας του Δαυίδ.

Σύμφωνα με τον Καρδιολόγο του Ωνασείου και μουσικό Αθαν. Δρίτσα:

«Η θεραπευτική δράση της μουσικής έχει τις ιστορικές της ρίζες στην αρχαία ελληνική παράδοση αλλά και στις παραδόσεις άλλων μεγάλων λαών της Ανατολής. Πρώτοι οι Πυθαγόρειοι εξέτασαν τη σχέση μουσικών ήχων και αριθμών και διαπίστωσαν ότι οι αριθμοί που διέπουν την αρμονία ενός διατεταγμένου υλικού κόσμου παίζουν τον ίδιο ρόλο και στην τέχνη της μουσικής. Στον Πυθαγόρα οφείλεται η ανακάλυψη των μαθηματικών αρχών που διέπουν τα βασικά μουσικά διαστήματα και η προέλευσή τους μέσω της διαίρεσης του μονόχορδου σε απλούς λόγους (1:2, το διάστημα ογδόης ή διαπασών, 2:3 της πέμπτης ή διαπέντε και 3:4 της τετάρτης ή διατεσσάρων). Είναι ενδιαφέρον ότι οι ίδιοι μαθηματικοί νόμοι που διέπουν τα μουσικά διαστήματα διέπουν και τις σωματομετρικές αναλογίες του ανθρώπινου σώματος αλλά και άλλες φυσικές κατασκευές όπως π.χ. ο κοχλίας, η κατασκευή των φύλλων, των φτερών της πεταλούδας και πλείστων άλλων φυσικών κατασκευών. Υπάρχουν μαρτυρίες ότι η σχολή των Πυθαγορείων χρησιμοποιούσε μουσικούς ήχους για θεραπεία ασθενών με βάση το γεγονός ότι η αρμονία της μουσικής θα αποκαταστήσει τη διαταραγμένη  ψυχοσωματική ισορροπία του ασθενούς»

Σύμφωνα με απόσπασμα του Πυθαγορικού Θέωνα του Σμυρναίου: «…συμφωνία την μεγίστην έχει ισχύν, εν λόγω μεν ούσα αλήθεια, εν βίω δε ευδαιμονία, εν τη φύσει αρμονία».

Η μουσική αρμονία μας δόθηκε από τους Θεούς όχι για την αλόγιστη ηδονή αλλά για να επιβάλλουμε τάξη στις ταραγμένες κινήσεις της ψυχής μας και να τις κάνουμε να «επιστρέψουν» στο Θείο πρότυπο.

Ανάμεσα στα κομμάτια του W.A.Mozart που ενεργοποιούν ιδιότητες του πνεύματος περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη μουσική, ξεχωρίζει ένα για τις καταπληκτικές ιδιότητές του να μας συντονίζει με την ουράνια αρμονία, και χρησιμοποιείται πλέον εδώ και πάνω από δέκα χρόνια για την θεραπεία επιληπτικών, κ.α. περιπτώσεων. Η Σονάτα για δύο πιάνα Νο 448, η οποία δυστυχώς δεν κυκλοφορεί ευρέως στα δισκοπωλεία.

Ακούστε την εδώ: 
http://www.youtube.com/watch?v=gK--TcN9bEE&feature=related

Ο αποσυμβολισμός των Χριστουγέννων από τον Τρ.Κοτζαμάνη. Μιας μοναδικής προσωπικότητας που δεν είναι πια κοντά μας

Η παράδοση απαιτεί να εορτάζουμε τα Χριστούγεννα μια φορά τον χρόνο ως ένα γεγονός που συνέβη άπαξ και αφορά σ’ ένα μονάχα Θείο Ατομο. Κι όμως, ως αρχετυπική κατάσταση, τα Χριστούγεννα συμβαίνουν καθημερινά και αφορούν τον καθένα μας. 

Κάθε φορά που η Υλη (ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας) μετρά τους υπηκόους της, για να σταθμίσει την δύναμή της, η άλλη πλευρά του διπολικού αυτού κόσμου μας δίνει την ευκαιρία να θυμηθούμε τον τόπο καταγωγής μας - επιστροφή στον τόπο όπου γεννηθήκαμε - για να απογραφούμε. Και τούτο γιατί η Υλη την δύναμή της θέλει να την μετρήσει στην Αλλη Πλευρά κι όχι στην δική της. Αν, όμως, η Σοφία μας έχει ωριμάσει -γέρων Ιωσήφ- και η Συνειδητότητά μας -Μαρία, μαρ = θάλασσα = ρεύμα συνειδητότητας- έχει αναγνωρίσει την Αγνότητα του πνεύματός μας υπακούοντας στην φωνή του Ανώτερου Εαυτού μας, τότε κυοφορείται ο Νέος Ανθρωπος.

Η Γέννησή του θα είναι δύσκολη, γιατί στον Παλαιό Κόσμο, στον κόσμο που πια πεθαίνει, δεν υπάρχει χώρος για το Νέο. Τα πανδοχεία του είναι ήδη γεμάτα, έτσι όπως γεμάτη είναι η διάνοια του ανθρώπου -τόσο γεμάτη, που δεν χωρά μέσα της το Νέο, γι’ αυτό και του κλείνει κατάμουτρα την πόρτα. Η Γέννησή του θα γίνει μέσα στο σκοτάδι της Νύχτας, γιατί πάντα το Νέο θα αναδύεται μέσα από τα βάθη του Ασυνειδήτου μας καθώς αυτό θα αναδύεται στο φως του Συνειδητού. Γιατί πάντα το Φως εμφανίζεται μέσα στο Σκοτάδι για να χαράξει νέα πορεία. Γιατί πάντα το σκοτεινότερο σημείο της νύχτας είναι λίγο πριν σκάσει το φως. Μονάχα στις παρυφές της πόλης θα βρει κατάλυμα η Θεία Οικογένεια, γιατί ο Νέος Ανθρωπος είναι -στα μάτια του Παλαιού- ένας κουρελής περιθωριακός που δεν χωρά στα αποδεκτά όρια. Αλλά και γιατί ο ρόλος του Φωτός διαδραματίζεται ακριβώς στα όρια της παλιάς μας συνειδητότητας, για να καταφέρει να τα σπάσει με την δράση του. Το Νέο δεν χωράει στο Παλιό, ακριβώς γιατί είναι ευρύτερο. Γι’ αυτό και το Παλιό ασφυκτιά και θέλει να καταστρέψει το Νέο.

Μέσα από την μήτρα του μικρόκοσμου -την μητρική του μήτρα- το Νέο Φως θα γεννηθεί στην σκοτεινή μας διάνοια -στο Σπήλαιο. Για να το αναγνωρίσουμε, πρέπει να αφεθούμε στο φυσικό μας ένστικτο -τα ζώα της Φάτνης. Η να έχουμε απλό μυαλό -οι βοσκοί- (Μακάριοι οι ταπεινοί, γιατί αυτοί θα δουν τον Θεό), μιας και το πολύπλοκο μυαλό μας είναι αυτό που μας θολώνει το βλέμμα και δεν μπορούμε να δούμε πέρα από τις σκιές αυτού του παροδικού κόσμου, που τις θεωρούμε πραγματικές× ή να γίνουμε σοφοί σαν τους τρεις Μάγους, για να διαθέτουμε την διάκριση, ώστε μελετώντας τα φώτα των γνωστών ουρανών να αναχθούμε πέρα αυτά. Μα πάνω απ’ όλα πρέπει να διαθέτουμε εκείνη την ταπεινότητα και την πίστη που θα μας ωθήσει να εναποθέσουμε στα πόδια του Νέου Ανθρώπου ό,τι πολυτιμότερο διαθέτει ο παλαιός εαυτός μας, χρυσό, λιβάνι και σμύρνα, δηλώνοντας την επιθυμία μας να τον ακολουθήσουμε πνευματικά, ψυχικά και σωματικά -πράγμα που σημαίνει αλλαγές σ’ όλα τα επίπεδα του είναι μας- κι όχι μονάχα θεωρητικολογίες κι ευχολόγια. Πρέπει να αφήσουμε το βασίλειό μας -σαν τους Μάγους βασιλείς- και τις γήινες δουλειές μας -σαν τους βοσκούς- και να μετακινηθούμε προς το Φως. Αν μείνουμε εκεί όπου βρισκόμασταν προηγουμένως, δεν θα αντιληφθούμε ποτέ το Νέο που γεννιέται. Η κίνηση είναι το κύριο χαρακτηριστικό της Ζωής, κι η μετακίνηση σημαίνει την μετάβασή μας σε μια νέα Ζωή.

Κι όταν έντρομο το Παλαιό κυνηγά να πνίξει το Νέο, τότε τούτο εδώ θα καταφύγει στην Ερημο, για να δυναμώσει μακριά από τα φώτα του Παλαιού, μακριά από τους κινδύνους μιας πτώσης στην αγκάλη του Παλαιού, μέχρι να δυναμώσει αρκετά ώστε να επιστρέψει σ’ αυτό ακριβώς το Παλαιό, για να το φωτίσει, να το μεταστοιχειώσει και να το έλξει προς την δική του πλευρά. Ετσι όπως κι εμείς, μετά από κάθε νέα κατάκτηση της συνειδητότητάς μας, χρειαζόμαστε έναν χρόνο εσωτερικής ωρίμανσης και εργασίας ενδυνάμωσης και μεταστοιχείωσης του εαυτού μας, πριν στραφούμε προς τους άλλους για να μοιραστούμε μαζί τους τις εσωτερικές μας κατακτήσεις. Χρειάζεται ένας χρόνος εργασίας στην Ερημο του Εαυτού για να δομήσουμε ένα Εγώ, ώστε μετά να στραφούμε προς την συλλογικότητα, προς το Εμείς, και, εμπλουτισμένοι σε πείρα απ’ την επαφή μας αυτή, να επιστρέφουμε και πάλι στην Ερημο του Εγώ, αντιμέτωποι με τους πειρασμούς μας, σε μια αέναη διεργασία συνεχούς επέκτασης της Συνειδητότητάς μας, όπου πάντα θα κινούμαστε κυκλικά και σπειροειδώς, από το Εγώ στο Εμείς και πάλι στο Εγώ, αλλάζοντας ολοένα επίπεδο, κατευθυνόμενοι προς το Πάσχα της Ψυχής.

Ας ευχηθούμε σε όλους να γεννιέται καθημερινά μέσα τους το Φως του Κόσμου, που δεν είναι φως αυτού του κόσμου.

Τριαντάφυλλος Κοτζαμάνης

Τα δύο φύλα, η μύηση και ο έρωτας (α' μέρος)

«Εκείνο που είναι αθάνατο μέσα του αντικρύζει

εκείνο που είναι αθάνατο μέσα της, και οι Θεοί

κατεβαίνουν για να σμίξουν μαζί τους».

Carpenter

Το πρώτο βήμα είναι «εσύ θα γίνεις εγώ, κι εγώ θα μείνω εγώ…»

Το δεύτερο βήμα είναι «εσύ είσαι εσύ κι εγώ είμαι εγώ»

Το τελευταίο βήμα είναι «εγώ είμαι εσύ». Η πολλαπλότητα επέστρεψε στην μονάδα!

Η ερωτική λειτουργία είναι η μεγαλύτερη μεταφυσική λειτουργία που συμβαίνει μπροστά μας καθημερινά και χειροπιαστά, αλλά την οποία ο υλιστικός τρόπος ζωής μας από την μιά, και η συνήθεια από την άλλη, την έχουν καταδικάσει να την βλέπουμε ως κάτι απλά φυσικό και υλικό.

Με όρους Μεγάλου Εργου και Αλχημείας, ο άνθρωπος-άνδρας και ο άνθρωπος-γυναίκα οφείλουν πρώτα να προετοιμάσουν την δική τους υπόσταση, που θα είναι η πρώτη ύλη του ζητούμενου έργου και μετά να προχωρήσουν στην ένωσή τους, που θα είναι ένα πραγματικά Μεγάλο Εργο. Και το Μεγάλο Εργο είναι η επιστροφή στην Μονάδα!

Οταν το ένα φύλο αφήνεται να απορροφηθεί από το άλλο, δυστυχώς επαληθεύεται και για τα δύο η «πτώση». «Τα πάντα είναι διπλά» διδάσκει ο Ερμητισμός. Η εκδήλωση επιτυγχάνεται με τις δύο πολικότητες: την αρσενική και την θηλυκή αρχή.

Και θα αναρωτηθεί κάποιος: Εφόσον η διαίρεση σε δύο φύλα ήταν αποτέλεσμα της πτώσης, η απορρόφηση του ενός από το άλλο, δεν θα ήταν μία πράξη επανόδου στην πρό της πτώσης κατάσταση?

Δυστυχώς ή ευτυχώς όχι, διότι το κάθε φύλο, ακριβώς προκειμένου να λειτουργήσει προς την αποκατάσταση, πρέπει να αναπτύσσεται σε ολόκληρη την λειτουργία του. Με τα δικά του χαρακτηριστικά σε πλήρη μορφή. Να μην τείνει να σφετερισθεί την λειτουργία του άλλου, να το ισοπεδώνει και να το μειώνει. Αυτό παράγει όχι άνδρες ούτε γυναίκες αλλά υβριδικά όντα, όπως είναι έκδηλο στην εποχή μας. Στον μύθο της «πτώσης» υποκρύπτεται η έννοια του διαχωρισμού των φύλων. Ο άνδρας οφείλει να λειτουργεί ανδρικά και η γυναίκα θηλυκά. Τότε και μόνον τότε, αναπτύσσοντας τα δικά τους χαρακτηριστικά, με μέτρο, χωρίς υπερβολές και σύμφωνα με τις μυητικές αρχές, τότε θα μπορέσουν τα δύο φύλα να επανενωθούν σε ένα υψηλότερο σημείο.

Όταν ο Οσιρις δολοφονήθηκε από τον Σεθ, η Ισις βρήκε 13 από τα 14 τεμάχιά του. Έλειπε το 14^ο που ήταν ο φαλλός. Ο φαλλός συμβολίζει την πνευματική ρώμη της ανθρωπότητας. Την ρώμη που χάθηκε εξ’αιτίας της πτώσης του ανθρώπινου όντος, πτώση που έφερε, μεταξύ άλλων, και τον διαχωρισμό στα δύο φύλα.

Το ανθρώπινο ον στην προσπάθειά του να επιβιώσει με βέβηλους όρους, το πράττει δυστυχώς προκαλώντας την ταύτιση ή την απορρόφηση του ενός φύλου με το άλλο. Η  συνταύτιση αυτή είναι αποτέλεσμα της προοδευτικής πτώσης, η οποία δια μέσου των Εποχών τονίζεται όλο και περισσότερο, μέχρι το σημείο των καιρών μας στους οποίους ο άνθρωπος-άνδρας είναι όλο και πιο πολύ θηλυκοποιημένος. Σε συνέχεια και απάντηση αυτού του γεγονότος, ο άνθρωπος-γυναίκα τείνει να αναλάβει, χωρίς βέβαια να το κατορθώνει, ακόμη και τις λειτουργίες του ανθρώπου-άνδρα. Και έτσι η πτώση εγκλωβίζεται μέσα στο ίδιο της το λάθος, κλωνοποιεί τον εαυτόν της, και δημιουργεί νέα δεδομένα, και νέα συνταύτιση, με απρόβλεπτα αποτελέσματα. Για τους μυημένους δεν είναι απρόβλεπτα. Η εποχή του χρυσού χάθηκε, και σήμερα, αφού περάσαμε από εκείνην του αργύρου και του χαλκού, είμαστε στην εποχή του σιδήρου.

Η Γένεση αναφέρει (Α, 27): «κατ’εικόνα αυτού εποίησεν αυτόν’ άρρεν και θήλυ εποίησεν αυτούς». Οφείλουμε, κάθε προσέγγιση που θα κάνουμε στο θέμα, να την κάνουμε ξεκινώντας από αυτό το αδιαμφισβήτητο γεγονός. Αρα, ο άνθρωπος-άνδρας και ο άνθρωπος-γυναίκα δημιουργήθηκαν ταυτόχρονα και διαχωρίσθηκαν μετά. Είναι πλέον προφανές ότι κατά την στιγμή του διαχωρισμού, η αυθεντική ισορροπία της ενότητας του Αδάμ-Κάδμον κλονίσθηκε, το Ενα έγινε Δύο. Η ενότητα δεν ήταν πλέον ίδια, το καθένα από τα δύο μέρη ένοιωσε την έλλειψη αυτού που ήταν το άλλο, προκαλώντας μία αμοιβαία έλλειψη και μία αμοιβαία έλξη. Το ένα έγινε δύο. Η παγκόσμια ενότητα διασπάσθηκε, και από τότε το ανθρώπινο ον αγωνίζεται για την επανενσωμάτωσή του στην πηγή του και την επαναπροσέγγιση της πολυπόθητης ενότητας. Τα δύο δημιουργημένα όντα, είχαν μεν διαφορετική μορφή, είχαν όμως και διαφορετικές λειτουργίες που τους ακολούθησαν στην διάσπαση. 

To «ούς ο Θεός συνέζευξε άνθρωπος μη χωριζέτω» είναι ακριβώς η επιδίωξη της επαναφοράς από την δυάδα στην μονάδα, και όχι κάποια απαγόρευση χωρισμού δύο ανθρώπων που δεν ταίριαξαν, και που εάν έμεναν μαζί θα καταστρέφονταν και οι δύο.

Η Εύα, δηλαδή ο άνθρωπος-γυναίκα, ή αλλιώς το θηλυκό μέρος της ύπαρξης, έφαγε από τον καρπό του δένδρου, αλλά τίποτε δεν συνέβη. Δεν θα μπορούσε να συμβεί αφού ο άνθρωπος-γυναίκα δεν είναι φορέας της δράσης. Προκειμένου να ολοκληρωθεί η πράξη, έδωσε τον καρπό στον άνθρωπο-άνδρα, δηλαδή το αρσενικό μέρος της ύπαρξης, το οποίο με την δική του δράση προκάλεσε την πτώση. Και οι δύο αποδείχθηκαν ανεπαρκείς στην διαχείρηση της ελευθερίας βούλησης που είχαν αποκτήσει.

Η λανθασμένη χρήση της ελευθερίας βούλησης, είχε για την ανθρωπότητα ολέθρια αποτελέσματα, τα οποία ο άνθρωπος πληρώνει ακόμη και σήμερα. Και το χειρότερο είναι ότι για την αποκατάσταση του λάθους, χρησιμοποιείται μία διαστρεβλωμένη θεώρηση της ίδιας της ελευθερίας βούλησης της οποίας οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν το βαθύ εσωτερικό της νόημα.

Μέσα του, στην περιοχή του atman, το ανθρώπινο Ον είναι Ανδρόγυνο, και άνδρας και Γυναίκα. Κάθε όν έχει δύο κέντρα μέσα του, ένα αρσενικό το pingala και ένα θηλυκό το ida. Σχηματίζουν μέσα μας τους δύο όφεις του κηρυκείου του Ερμή. Είναι ο οδηγός μας για την κίνηση εντός της Στοάς μας, διότι η Στοά μας είναι αναπαράσταση του ανθρώπινου σώματος.

Ας μην ξεχνάμε ότι στο πρώτο εμβρυακό στάδιο κυριαρχεί ο ερμαφροδιτισμός, η δισεξουαλικότητα. Αργότερα ξεχωρίζει το φύλο, αφού κάποιες ιδιότητες του ενός φύλου αυξάνονται και άλλες του άλλου φύλου μειώνονται.

Η σεξουαλική έλξη είναι ουσιαστικά μία κατάσταση κατά την οποία ένας δεδομένος βαθμός αρρενωπότητας βρίσκει το αντίστοιχό του σε ίδιο βαθμό θηλυκότητας. Αυτό που ο Πλάτων περιέγραψε ως αναζήτηση του άλλου μας μισού, χρησιμοποιώντας την έννοια του «Ξυμβόλου». Ξύμβολο ήταν το αντικείμενο το οποίο για να ολοκληρωθεί έπρεπε να βρεθεί και να ταιριάξει ένα άλλο παρόμοιο σε αντίστροφη μορφή. Και επειδή κάθε όν έχει και τα δύο φύλα μέσα του ισχύει το ότι για να ταιριάξει ένας άνδρας με μία γυναίκα, θα πρέπει εάν αθροίσουμε τα αρσενικά και τα θηλυκά μέρη και των δύο να έχουμε ως άθροισμα τον απόλυτο άνδρα και την απόλυτη γυναίκα. Ο Πλάτων υποστήριξε ότι υπήρχε ένα είδος ανθρώπων που ενσωμάτωνε τα ανδρικά και γυναικεία χαρακτηριστικά, και σαν ανδρόγυνο Ον ήταν εξαιρετικά ισχυρό και γενναίο. Από αυτό το είδος εξέπεσε ο άνθρωπος στα δύο φύλα. Από τότε το κάθε φύλο αναζητά το έτερόν του ήμισυ σε ανάμνηση εκείνης της εποχής.

Το πρώτο που έγινε στην ιστορία της ανθρωπότητας ήταν να κυριαρχήσει σε όλες τις λειτουργίες το ανδρικό φύλο, με λάθος όμως τρόπο, αποκλείοντας από κάθε δραστηριότητα την γυναίκα. Όταν έφτασε η στιγμή που η γυναίκα ανέκτησε και πάλι τα δικαιώματά της, συμψήφισε το προηγούμενο λάθος με άλλο ένα δικό της, επιδιώκοντας και επιτυγχάνοντας δυστυχώς σε μεγάλο βαθμό την υιοθέτηση ανδρικών  χαρακτηριστικών και συμπεριφοράς, θεωρώντας έτσι ότι επανακατακτά το χαμένο έδαφος. Αντί να διεκδικήσει τα πραγματικά δικά της δικαιώματα, την γυναικεία συμπεριφορά, διεκδίκησε και πήρε τα ανδρικά δικαιώματα. Αντικατέστησε την ισότητα με την ομοιότητα, και το χειρότερο, θεώρησε ότι έτσι πέτυχε. Οι μυητικοί οργανισμοί δεν γλύτωσαν από αυτήν την διαδικασία. Η γυναίκα αντί να λειτουργήσει κάτω από μία μύηση που θα ανεδείκνυε τα δικά της χαρακτηριστικά και θα την οδηγούσε στο κατώφλι της ουσιαστικής αναζήτησης του φωτός, αναζήτησε και πέτυχε την συμμετοχή της στην ανδρική μυητική διαδικασία. Τα συνθήματα κυριάρχησαν των επιχειρημάτων. Αντί να κατακτήσουν την θηλυκή μύηση, συμμετείχαν απλά στην ανδρική, αφού έτσι ικανοποιήθηκε το θυμικό μέρος. Λειτούργησαν συμψηφιστικά, σχεδόν εκδικητικά, και όλο αυτό βαπτίσθηκε ισότητα. Η γυναίκα υποτάχθηκε για άλλη μία φορά στην παγίδα, και αντί να αναδείξει την δική της αξία, κέρδισε την συμμετοχή της στην ανδρική, και το ονόμασε ισότητα. Μικτά Τάγματα γεννήθηκαν με σύνθημα το «ό,τι κάνει ο άνδρας, τώρα θα το κάνει και η γυναίκα». Γυναικεία Τάγματα γεννήθηκαν μεν αλλά χρησιμοποίησαν ανδρικά Τυπικά, με σύνθημα το ότι «η Γυναίκα δικαιούται ό,τι και ο άνδρας». Το σύνθημα είναι κάτι εύκολο στην κατανόηση, εύκολη η υιοθεσία του, εύκολη η πραγματοποίησή του, αλλά αλίμονο, ο Θεός της παγίδας θα γελά με τα κατορθώματά του! Τα επιχειρήματα μπήκαν στην άκρη. Τα επιχειρήματα απαιτούν περισσότερο χρόνο για να κατανοηθούν, και το σύστημα βιαζόταν...

«Εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια, η γυναικεία μύηση χάθηκε και όλες οι απόπειρες που έγιναν τους δύο τελευταίους αιώνες για την ανασύστασή της, φέρνοντας γυναίκες μέσα στις Στοές, έγιναν χωρίς προηγουμένως να έχουν εξετασθεί προσεκτικά όλες οι εμπλοκές που το πρόβλημα θα παρουσίαζε. Ο Αδάμ και η Εύα, «έπεσαν» μαζί, και μαζί οφείλουν να επιστρέψουν στην πηγή τους. O δρόμος για την σωτηρία της ανθρωπότητας είναι η μύηση, με έναν τύπο μύησης για τον Αδάμ και έναν άλλον για την Εύα, σε αρμονία με τα αντίστοιχα χαρακτηριστικά τους».

Αυτά αναφέρει στο βιβλίο του «Η Γυναικεία μύηση στον Ελευθεροτεκτονισμό» ο Sebastiano Caracciolo.

Όλοι θυμόμαστε τον μύθο του Νάρκισσου, ο οποίος, καθρεφτίστηκε στο ύδωρ, είδε την εικόνα του ως ένας άλλος εαυτός, την ερωτεύθηκε, θέλησε να την εξουσιάσει και έπεσε στο νερό, παγιδευμένος. Ο Νάρκισσος είναι ο Αδάμ, η εικόνα του στο νερό είναι η Εύα.

Αλήθεια, εάν η ιστορία είχε λειτουργήσει διαφορετικά και ο άνδρας είχε μείνει καταπιεσμένος από το γυναικείο φύλο για χρόνια, πώς θα μας φαινόταν να υιοθετεί την θηλυκή συμπεριφορά για χάρη της επιδιωκόμενης ισότητάς του με την γυναίκα δυνάστη? Ο Τεκτονισμός ονομάζεται Βασιλική Τέχνη. Ονομάζεται Βασιλική διότι ο Τέκτων οφείλει να βρεί τον Βασιλέα μέσα του, ο οποίος θα κυβερνήσει τις επιλογές του, τις παρορμήσεις του, την σκέψη του και τις επιλογές του. Εται ο άνδρας μυείται καθιστάμενος Βασιλέας του εαυτού του, της υπόστασής του και των επιλογών του. Αντίστοιχα οφείλει το ίδιο να κάνει και η Γυναίκα. Να βρεί την Βασίλισσα μέσα της που θα κυβερνήσει τις δικές της επιλογές και όχι τον Βασιλέα που θα κυβερνούσε τις επιλογές ενός άνδρα. Προκειμένου να επιτευχθεί αυτή η μυητική διαδικασία, θα πρέπει το κάθε φύλο να ακολουθήσει μία μυητική διαδικασία που να ανταποκρίνεται στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του κάθε φύλου. Και επειδή ο Τεκτονισμός φτιάχτηκε ιστορικά από άνδρες και με ανδρικά Τυπικά, η γυναίκα δεν θα μπορούσε ποτέ μέσα σε ανδρικές στοές ή σε γυναικείες που χρησιμοποιούν όμως ανδρικά Τυπικά, να αναπτύξει την δική της Βασιλική Τέχνη. Απαιτείται ξεχωριστός Γυναικείος Τύπος με Γυναικεία Τυπικά. Στον Τύπο μας, εφαρμόζοντας αυστηρά μυητικές αρχές, οι Γυναικείες Στοές έχουν δικό τους σύστημα βαθμών και δικά τους Τυπικά.

Λέει ο Edy Minguzzi:

«Η γυναίκα, για να είναι γυναίκα, οφείλει να ενσαρκώνει όλο το σθένος του Αρχέτυπου: δεκτικότητα, πάθος, ευελιξία σαν νερό, φρούρηση των ρυθμών της ζωής όπως η Σελήνη, συντηρητής των δομών όπως η Γη, και θεματοφύλακας της Ισχύος, που στο ανθρώπινο επίπεδο μπορεί να ταυτοποιηθεί με τον ερωτικό μαγνητισμό, αυτόν που χυδαία ονομάζεται σαγήνη. Σε αυτό συνίσταται η ισχύς της γυναίκας.

Επανερχόμενοι στην ιστορία των δύο φύλων πρέπει να θυμηθούμε ότι η σεξουαλικότητα δεν γλύτωσε από αυτόν τον εκφυλισμό των ρόλων. Το σεξ θεωρήθηκε ως κατάλοιπο ζωώδους συμπεριφοράς. Όπως άλλωστε και ο ίδιος ο άνθρωπος θεωρήθηκε κατά καιρούς ως εξέλιξη του ζωϊκού βασιλείου. Πρέπει να πούμε ότι η θεωρία του Δαρβίνου είναι λάθος. Ο άνθρωπος δεν είναι εξέλιξη του πιθήκου. Ο πίθηκος είναι που προήλθε από εκφυλισμό του ανθρώπινου είδους. Έτσι και το σεξ δεν είναι κατάλοιπο ζωώδους συμπεριφοράς με σκοπό την αναπαραγωγή. Η ανθρώπινη σεξουαλικότητα δεν είναι προέκταση της ζωώδους σεξουαλικότητας, όπως βόλεψε τους κατά καιρούς κρατούντες να διαδίδουν, για να ελέγξουν την ανθρώπινη συμπεριφορά, και να την οδηγήσουν εκεί που εκείνοι θέλουν. Αντίθετα η σεξουαλικότητα των ζώων είναι έκπτωση και υποστροφή της θεϊκής σεξουαλικότητας του ανθρώπου. Είναι υποστροφή μιάς παρόρμησης που δεν έχει σχέση με την αναπαραγωγή.

Ουσιαστικά, σεξουαλική επιθυμία δεν υπάρχει στο ανθρώπινο είδος. Υπάρχει ψυχική επιθυμία επαφής, της οποίας προέκταση είναι η σωματική επιθυμία.

Και εδώ ξαναμπαίνει το αμείλικτο θέμα της ισότητας. Από την στιγμή που ισότητα υφίσταται μόνον στο βέβηλο επίπεδο ως ισότητα ευκαιριών, και από την στιγμή που ισότητα σε μυητικό επίπεδο είναι ανύπαρκτη, είναι αυτονόητο ότι υπάρχουν και πρωτόγονα άτομα στα οποία το κύκλωμα ψυχικής επιθυμίας και σωματικής επαφής κλείνει πολύ γρήγορα. Δηλαδή με άλλα λόγια  υπάρχουν άτομα στα οποία η σεξουαλικότητα λειτουργεί με όρους που κινούνται στις παρυφές του ανθρώπινου και του ζωϊκού βασιλείου. Το όλο θέμα είναι εάν η ψυχή ενεργοποίησε τις αισθήσεις και πραγματοποιήθηκε η σωματική επαφή, ή το αντίστροφο. Από αυτό όλο εξαρτάται η ειδική συγκρότηση του ανθρώπου. Το αναπαραγωγικό μέρος της σεξουαλικής διαδικασίας ανήκει μόνον στο ζωϊκό βασίλειο. Στον άνθρωπο είναι κάτι πολύ διαφορετικό. Ο Τριστάνος και η Ιόλδη στην Οπερα του Wagner, ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα του Sheakspeer, δεν είναι ασφαλώς μόνον μία ιστορία αγάπης με σκοπό μόνον την αναπαραγωγή. Ο έρωτας στις υψηλότερες μορφές του είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από την προέκτασή του στο σωματικό επίπεδο.

Θα πρέπει να θεωρούν πολύ ταπεινό είδος τον άνθρωπο εκείνοι που θεωρούν ότι το μόνο που κάνουν οι άνθρωποι όταν επιθυμούν σωματικά ο ένας τον άλλον, είναι ένα ταπεινό κίνητρο αναπαραγωγής ενός απογόνου, ή η διαιώνιση μιάς περιουσίας, ή η διαδοχή ενός ονόματος ή μιάς κάστας. Αλίμονο εάν η ανθρώπινη σεξουαλικότητα υποβιβασθεί στο επίπεδο ενός συμφεροντολογικού και εγωϊστικού υπολογισμού.

Ας λάβουμε υπόψη ότι κάποτε υπήρχαν ιέρειες του έρωτα, που δεν έχουν καμμία σχέση με την πορνεία στην οποία παραπέμπουν αυτοί οι όροι. Γυναίκες που όχι μόνον έχαιραν μεγάλης εκτίμησης στις τότε κοινωνίες του Περικλή του Φειδία του Σόλωνα και του Αλκιβιάδη. Οι Γκέϊσες της Ανατολής είναι σήμερα εκφυλισμένο κατάλοιπο ιερειών που εκπαιδεύονταν για χρόνια, όχι στην ερωτική τέχνη, αλλά στο πώς θα αναδείξουν και θα υποστηρίξουν τα προσόντα του μελλοντικού τους συζύγου για χάρη της δημιουργίας προς το καλό του συνόλου, και μέσα στα υποβοηθητικά αυτά καθήκοντα ήσαν και τα ερωτικά. Αυτό δε, δεν αποτελούσε σε καμμία περίπτωση κάτι το υποτιμητικό για την γυναίκα εκείνη, διότι ο άνδρας έχει ανέκαθεν απόλυτη ανάγκη την υποβοηθητική αυτή λειτουργία του θηλυκού στοιχείου. Εάν είναι κάποιος ο οποίος θα έπρεπε να αισθάνεται υποτιμητικά θα έπρεπε να είναι ο άνδρας, διότι είναι μεν φορέας της ενέργειας, αλλά αυτή η ενέργεια δεν μπορεί να εκδηλωθεί εάν δεν υποκινηθεί από την γυναίκα. Ας θυμηθούμε: Η Εύα έφαγε το μήλο, αλλά δεν συνέβη τίποτε. Το έδωσε στον φορέα της ενέργειας-Αδάμ και συνέβη η πτώση. Ο Αδάμ, μόνος του ήταν και είναι ανίκανος να δημιουργήσει πτώση. Ας ρίξουμε μια ματιά στην σημερινή μπερδεμένη εποχή μας: Ολοι γνωρίζουμε ότι μία γυναίκα μπορεί να απογειώσει έναν άνδρα, εξίσου με την ικανότητα να τον καταστρέψει. Ας θυμηθούμε την λαϊκή ρήση ότι πίσω από έναν πετυχημένο άνδρα υπάρχει μία γυναίκα. Αλίμονο σήμερα η γυναίκα άθελά της θέλει να φάει το μήλο μόνη της, νομίζοντας ότι πέτυχε την ισότητα. Ουσιαστικά ο άνδρας δεν είναι απλά ενεργητικός και η γυναίκα παθητική. Ο άνδρας είναι παθητικά ενεργητικός και η γυναίκα ενεργητικά παθητική. Δηλαδή ο άνδρας είναι ενεργητικός αφού δεχθεί παθητικά την πρόκληση της γυναίκας. Και η γυναίκα είναι παθητική αφού ενεργήσει για να προκαλέσει την ενέργεια του άνδρα.  

Θα μπορούσαμε να συμπεράνουμε ότι η σεξουαλική εμπειρία είναι ένα σύνθετο γεγονός του οποίου μόνον ένα μέρος είναι υλικό.

Τίθεται αμείλικτα το ερώτημα: Η ψυχή ενεργοποίησε τις αισθήσεις ή οι αισθήσεις την ψυχή;

Ας μην ξεχνάμε ότι εάν ρωτήσουμε κάποιον γιατί αγαπά τον σύντροφό του, ουσιαστικά δεν μπορεί να το εξηγήσει. Είναι κάτι που δεν περιγράφεται. Εάν αντίθετα βρίσκει λόγους για τους οποίους αγαπάει, τότε πρόκειται για συμφεροντολογική κατάσταση. Π.χ. αγαπώ τον σύντροφό μου, διότι έχει λεφτά, διότι είναι καλός, διότι είναι όμορφος, διότι είναι το ένα ή το άλλο. Η πραγματική ανιδιοτελής αγάπη δεν υπακούει σε λογικές εξηγήσεις. Είναι ψυχική κατάσταση και δεν εξηγείται με προφορά ανθρώπινου λόγου. Είναι παρόρμηση, ηλεκτρικό ρεύμα που κινεί πολλές άλλες διαδικασίες και δεν εξηγείται με γήϊνους όρους. Είναι Μαγνητισμός. 

Ο Eliphas Levi αναφέρει ότι η συνάντηση των μαγνητικών πεδίων ενός άνδρα και μιάς γυναίκας οδηγεί σε μία ολοκληρωτική μέθη αστρικού φωτός, σημεία της οποίας είναι ο έρωτας και το πάθος. Εκείνη η ειδική αγαλλίαση που προκαλείται από τον καταρράκτη του «αστρικού φωτός» είναι η βάση της ερωτικής έλξης.

Έχουμε πολλές φορές γίνει μάρτυρες ερωτημάτων του ποιό φύλο είναι ανώτερο ποιό κατώτερο και άλλα διάφορα. Ουσιαστικά το ερώτημα αυτό είναι ανύπαρκτο, στερείται νοήματος, αφού προϋποθέτει ότι τα δύο φύλα θα μπορούσαν να μετρηθούν με βάση ένα κοινό μέτρο. Πρόκειται για την μεγαλύτερη παγίδα στην ιστορία των δύο φύλων, παγίδα που δεν δημιουργήθηκε κατά λάθος, αλλά προκειμένου να εξυπηρετήσει σκοπιμότητες θρησκευτικών ομάδων που λειτούργησαν ως μία άλλη εξουσία. Ακόμη και εάν μιλήσουμε για ιδιότητες ή χαρίσματα που είναι κοινά, θα διαπιστώσουμε ότι αυτά λειτουργούν με διαφορετικό τρόπο σε κάθε φύλο. Το κριτήριο μέτρησης κάθε χαρακτηριστικού δεν μπορεί να είναι το άλλο φύλο αλλά το ίδιο το φύλο. Αν μετρήσουμε π.χ.την σωματική διάπλαση ενός άνδρα θα την μετρήσουμε με ανδρικούς όρους, αν μετρήσουμε την ομορφιά μιας γυναίκας θα την μετρήσουμε με θηλυκούς όρους κ.ο.κ. το αντίστροφο δεν μπορεί να γίνει. Κάθε φύλο έχει την δική του αξία στο σύμπαν, και δεν χρειάζεται καμμία σύγκριση.

Για παράδειγμα:

- Στο υλικό πεδίο υπερισχύει ο Ανδρας.

- Στο Αστρικό η Γυναίκα.

- Στο κατώτερο νοητικό ο Ανδρας, και

- Στο Ανώτερο Νοητικό (Ενόραση) η Γυναίκα.

Ουσαστικά αυτό που η ανθρωπότητα ονομάζει σήμερα Ερωτα είναι η προσπάθεια να ολοκληρωθούμε. Ο Ερως εμβολιάζει στην ανθρώπινη ζωή μία υψηλότερη ζωή. Εάν ουσαστικά αυτό αναπτυχθεί, τότε θα έχουμε μία τελετή ισοδύναμη με εκείνη των Αρχαίων Μυστηρίων. Ο έρως είναι επιθυμία για την αθανασία.

Την στιγμή της φυσικής πράξης, έχουμε μία πορεία σε μία καθοδική κλίμακα στο επίπεδο της ύλης, ενώ όμως, και εδώ είναι το μεγαλείο, ταυτόχρονα έχουμε μία πορεία σε μία άλλη κλίμακα, ανοδική, μέσω της οποίας το σώμα ανεβαίνει προς την ψυχή. Έχουμε μία κάθοδο της ψυχής στο σώμα, και μία άνοδο του σώματος στην ψυχή, που το όλον ονομάζεται  Ε Ρ Ω Τ Ι Κ Η   Μ Ε Θ Η.

Πέτρα στο Ποτάμι. [P.Copaq]

Ημουν μιά πέτρα στο ποτάμι
Πούγλυφε το νερό που κυλούσε

Όμως δεν βρεχόμουν

Το σώμα μου σκληρό

Και μιάλλη πέτρα μ’άνοιξε

Πέρασε και πήρε τα πάντα

Έσκισε το πέπλο

Τσάκισε κιέκοψε

Εσχισε το σώμα

Τώρα χαλίκι βρέχομαι, λάσπη θα γίνω

Θα γλύφω το νερό από μέσα

Θα νοιώθω την αλμύρα του

Είναι γλυκό αλλά κι αλμυρό

Τώρα χαλίκι βρέχομαι

Έχω νερό

Έχω ζωή

Βλέπω πως κιάλλες έμειναν

Έμειναν στον βυθό

Γλύφουν το νερό που κυλά

Μα θα΄ρθει κι άλλη

Θα ανοίξει κι άλλη

Τώρα θα βρέχονται

έχουν νερό

Έχουν ζωή

Ελευθερία-Ισότητα-Αδελφότητα ή Ασυδοσία-Ισοπέδωση-Φραξιονισμός

Ο μεγαλύτερος εχθρός μας που δεν είναι άλλος από τον ίδιο μας τον εαυτό, κάνει ένα και μόνον λάθος κάθε μέρα σχεδόν: Πρώτα αποφασίζει τί θα πράξει, τί του αρέσει, τί τον εξυπηρετεί, και μετά ταιριάζει εύκολα, πάνω στην απόφασή του, το όποιο σύμβολο ή σύνθημα. Εύκολος δρόμος, σίγουρος, και προπάντων εμφανίζεται πάντοτε σωστός γιατί βαδίζει σύμφωνα με την ερμηνεία που μας εξυπηρετεί.

Αυτό όμως είναι δικαίωμα των πολλών. Υπάρχουν κάποιοι που έχουν «τάξει» τον εαυτόν τους στα δύσκολα. Αυτή η ιδιότητα τους κατατάσσει στους λίγους. Αυτό άλλωστε, είναι που τους κάνει να ξεχωρίζουν. Οχι κάποιος τίτλος, στον οποίο αρέσκονται οι πολλοί να επαναπαύονται.

Η Tριλογία «Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφότητα» η οποία ενέπνευσε την Γαλλική Επανάσταση υιοθετήθηκε από το σύνολο των Τεκτονικών Οργανισμών του πλανήτη μας. Όμως, δυστυχώς, όπως όλες οι αξίες, διαστρεβλώθηκε, παρερμηνεύθηκε και το χειρότερο χρησιμοποιήθηκε για να καλύψει έκνομες συμπεριφορές, ακόμη και εγκλήματα.

Χρησιμοποιήθηκε όπως βόλευε τις επιλογές κάποιων, με την μέθοδο που περιγράφεται στην πρώτη παράγραφο.

Θα μπορούσαν να γραφτούν βιβλία ολόκληρα ή ίσως και τόμοι, για κάθε μία από αυτές τις 3 λέξεις.

Ομως, αυτή η Τριλογία είναι ένα σύμβολο και σαν σύμβολο επιδέχεται πολλές και διαφορετικές πολλές φορές ερμηνείες.

Αυτές ιο λέξεις πολλές φορές έχουν γίνει αντικείμενο καπηλείας. Έχουν χρησιμοποιηθεί για να δικαιολογήσουν άνομες πράξεις. Έχουν γίνει συνθήματα για να πραγματοποιηθούν εγκλήματα εναντίον του ανθρώπου, υπέρ του οποίου υποτίθεται οτι επινοήθηκαν.

Ο Εσωτερισμός, δίδει πάντοτε δύο ερμηνείες όπως και σε όλα τα σύμβολα. Μία εξωτερική και μία εσωτερική. Μετά οφείλουμε να διαλογισθούμε πάνω σε αυτές τις εξηγήσεις. Να δούμε κατά πόσον έχουμε χρησιμοποιήσει την όποια ερμηνεία τους υπέρ ή κατά του ανθρώπου.

Οι Εσωτεριστές έχουν έναν άλλον τρόπο να βλέπουν τα πράγματα. Τουλάχιστον αυτοί που θέλουν να κάνουν πράξη τον «διαλογισμό επί των συμβόλων». Βαδίζουν από τον δύσκολο δρόμο. Αυτόν που δεν λαμβάνει υπόψη του τί τον εξυπηρετεί κάθε φορά.

Ας τα δούμε επομένως ένα προς ένα:

Ελευθερία:

Η Εξωτερική ερμηνεία είναι οτι ο άνθρωπος γεννήθηκε ως Ον ελεύθερο. Οφείλει να δρά ελεύθερα και να αποφασίζει με βάση την δική του Ελευθερία, η οποία βεβαίως σταματά εκεί όπου αρχίζει η ελευθερία του πλησίον.

Εσωτερική ερμηνεία: Ο Δημιουργός έφτιαξε το Ανθρώπινο Ον αποδίδοντάς του Ελευθερία, προκειμένου να τον κρίνει με βάση τα αποτελέσματα των πράξεών του. Το Ανθρώπινο Ον από την πλευρά του οφείλει να ΑΠ-ελευθερωθεί από αυτά που τον αποκόπτουν από το θέλημα του Δημιουργού. Πολλοί αναρωτιούνται, αφού ο Δημιουργός είναι Παντογνώστης γιατί δεν αποτρέπει το κακό όταν αυτό παρουσιάζεται στην ανθρώπινη δράση. Διότι απλούστατα εάν το έκανε αυτό θα είχε ο ίδιος παραβιάσει την Ελευθερία που ο ίδιος καταχώρησε ως ιδιότητα στο δημιούργημά του.

Ως Δημιουργός θα μπορούσε απλούστατα να αποτρέψει κάθε κακή σκέψη και πράξη. Θα μπορούσε να εμποδίζει κάθε κακή ερμηνεία και κάθε παρερμηνεία των νόμων που θέσπισε. Δηλαδή με άλλα λόγια θα μπορούσε να είχε διατάξει την εφαρμογή του καλού.

Ποιός όμως τότε θα μπορούσε να ισχυρισθεί οτι είχαμε εφαρμογή καλού?

Ποιά διαφορά θα υπήρχε τότε, από ένα δικτατορικό καθεστώς στο οποίο όλα διατάσσονται? Η σκέψη, ο πολιτισμός, η δημιουργία πνευματικού έργου, το θέατρο, η μουσική σύνθεση, ο χορός, ή έκφραση άποψης, η αρμονία που προκύπτει από την διαφορετικότητα, θα είχαν χαθεί παντελώς, στο όνομα ενός διατασσόμενου καλού και μίας διατεταγμένης υπηρεσίας. Φαντασθείτε ανθρώπους οι οποίοι εφαρμόζοντας κανονισμούς, διαταγές και με τον φόβο της πειθαρχίας βοηθούν συνανθρώπους τους που υποφέρουν... Ασφαλώς αυτό δεν ονομάζεται φιλανθρωπία.

Φαντασθείτε ανθρώπους που τραγουδούν κατόπιν διαταγής. Φαντασθείτε ανθρώπους να προσεύχονται κατόπιν εντολής.  Να λοιπόν μία εσωτερική έννοια της Ελευθερίας.

Δεν είναι τυχαίο ότι οι Γνήσιες Παραδοσιακές Εσωτερικές Οργανώσεις υπέφεραν σε περιόδους δικτατορίας και σε ανελεύθερα καθεστώτα.

Ο Εσωτερισμός προϋποθέτει την ύπαρξη ελευθερίας σκέψης, λόγου και δράσης. Η ελευθερία της σκέψης και κατ’επέκταση του λόγου και της δράσης δεν είναι αυτοσκοπός. Είναι η απαραίτητη αυστηρή προϋπόθεση για να λειτουργήσει το ανθρώπινο πνεύμα και να διαλογισθεί. Είναι η απαραίτητη αυστηρή προϋπόθεση για να αναδυθεί η πνευματικότητα που χάθηκε εξ’αιτίας της «πτώσης» του ανθρώπινου είδους, όπως αναδύεται η τέχνη σε όλες τις μορφές, και η δημιουργική έκφραση που κάνει τον άννθρωπο να ξεχωρίζει από το ζώο. Έτσι όλοι θα κριθούν από το πώς χρησιμοποιήσαν την Ελευθερία.

Είναι η απαραίτητη αυστηρή προϋπόθεση για να οδηγηθεί ο μυημένος από την εξωτερική στην εσωτερική ελευθερία.

Ποιά είναι όμως η εσωτερική ελευθερία? Eίναι η απελευθέρωση από όλα εκείνα που μας καθιστούν δέσμιους των εγωϊστικών μας επιλογών.

Πόσες φορές ακούμε μία σωστή άποψη αλλά δεν την εφαρμόζουμε γιατί ο εγωϊσμός μας μας καθιστά σκλάβους των προγενέστερων επιλογών μας?

Πόσες φορές διακρίνουμε το σωστό αλλά δεν το πράττουμε διότι μας δεσμεύουν λόγια δικά μας και πράξεις από τα οποία δεν έχουμε ελευθερωθεί?

Πόσες φορές ενεργούμε αρνητικά, απλά επειδή και κάποιος άλλος έπραξε το ίδιο και έτσι εμείς φορτωθήκαμε την εύκολη δικαιολογία του συμψηφισμού?

Πόσες φορές δεν τροφοδοτήσαμε τον εγωϊσμό μας απλά δρώντας παρορμητικά? Πόσες φορές είδαμε το λάθος δίπλα μας, αλλά κρυφτήκαμε πίσω από μία άρνηση κριτικής σκέψης η οποία μας βόλεψε στο να επαναλάβουμε κι εμείς το λάθος...

Ας διαλογισθούμε στο γεγονός οτι όλες αυτές  οι πράξεις και σκέψεις είναι αποτέλεσμα έλλειψης εσωτερικής ελευθερίας. Είμαστε δέσμιοι του σφάλματος κάποιου άλλου (όταν συμψηφίζουμε πράξεις μας με πράξεις του), δέσμιοι των παρορμήσεών μας (όταν δρούμε χωρίς σκέψη), του εγωϊσμού μας (όταν δρούμε με γνώμωνα τον εαυτόν μας), δέσμιοι ενός κακώς εννούμενου ανταγωνισμού με τις πράξεις των άλλων, και αλίμονο, όλο αυτό το ονομάσαμε ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.

Κωπηλατούμε για να περάσουμε στην απέναντι όχθη, αλλά έχουμε ρίξει την άγκυρα της ανελευθερίας μας βαθειά στον βυθό. Και το χειρότερο είναι ότι απορούμε γιατί μένουμε στο ίδιο σημείο...

Ένας πολεμιστής ρώτησε έναν σοφό γέροντα πού βρίσκεται η κόλαση και πώς είναι. Και ποιός είσαι εσύ που ρωτάς του απάντησε ο γέρος. Είμαι ένας πολεμιστής απάντησε αυτός. Μα εσύ φαίνεσαι για ζητιάνος του είπε ο γέρος. Και ο πολεμιστής σήκωσε το ξίφος του να χτυπήσει τον γέρο που τόλμησε να αμφισβητήσει τα προσόντα του. Λίγο πρίν το ξίφος φτάσει στον  προορισμό του ο γέρος του είπε: «Μόλις άνοιξες την πόρτα της κόλασης. Δεν έχεις παρά να δείς πώς είναι μέσα». Απογοητευμένος και ντροπιασμένος με τον εαυτόν του ο πολεμιστής έβαλε το ξίφος στην θήκη του. «Μόλις άνοιξες την πόρτα του παραδείσου είπε ο γέρος σοφός. Δεν έχεις παρά να δείς πώς είναι μέσα».

Ο πολεμιστής είχε γίνει σκλάβος των προσόντων που είχε αποκτήσει, αντί να γίνουν τα προσόντα του οι σκλάβοι του.....

Ισότητα

Ποιός θα μπορούσε ποτέ να αμφισβητήσει ότι όλοι οι άνθρωποι έχουμε δικαίωμα στην γνώση, την ζωή, την μόρφωση, τον πολιτισμό, στην απόλαυση. Αυτή είναι η εξωτερική ερμηνεία της Ισότητας.

Η Ισότητα στις ευκαιρίες είναι προϋπόθεση για την Γνώση και όχι αυτοσκοπός. Είναι η απαραίτητη αυστηρή προϋπόθεση για να λειτουργήσει το ανθρώπινο πνεύμα και να έχει την ευκαιρία να διαλογισθεί. Είναι η απαραίτητη αυστηρή προϋπόθεση για να έχουν όλοι πρόσβαση στην Γνώση. Έτσι όλοι θα κριθούν από το πώς χρησιμοποίησαν την Ισότητα.

Ποιά είναι όμως η εσωτερική της ερμηνεία? Ποιά είναι η διάσταση εκείνη που διαφοροποιεί τον μυημένο από τον αμύητο? Ο άνθρωπος φτιάχτηκε κατ’εικόνα και ομοίωση. Με ελευθερία επιλογών από τον Δημιουργό. Ακόμα και μετά την «πτώση» του στην φυλακή της υλικότητας φέρει εντός του τον θείο σπινθήρα. Τον θείο σπινθήρα που φέρουν εντός τους όλα τα όντα και των 4 βασιλείων της φύσης.

Μόνος ο άνθρωπος όμως, έχει την δυνατότητα, μέσω της ελευθερίας για την οποία μιλήσαμε πιο πρίν, να αναζητήσει την επανασύνδεση αυτού του θείου κέντρου εντός του με την πηγή του. Με την Δημιουργία. Το εάν θα οδηγήσει την ύπαρξή του σε αναζήτηση αυτής της επανασύνδεσης είναι αποτέλεσμα του χειρισμού της εσωτερικής έννοιας της ελευθερίας για την οποία προείπαμε, και της χρήσης της ισότητας που του παρέχεται και που οφείλει να του παρέχεται στο υλικό πεδίο.

Μόνος αυτός που θα νοιώσει την έλλειψη της πλήρους πνευματικότητας θα αναζητήσει την μύηση. Και αυτή θα του παρασχεθεί απλόχερα διότι «Αιτήσετε και δοθήσεται, κρούσετε και ανοιγήσεται». Όποιος ζητά λαμβάνει. Ο Ηλιος δεν αρνείται σε κανέναν τις αστρικές του επιρροές. Ο Δημιουργός αγωνιά κάθε στιγμή αναμένοντας αναζητητές της Μυητικής διαδικασίας διότι έτσι ολοκληρώνεται το σχέδιο της Δημιουργίας και βελτιώνεται η ανθρώπινη αντίληψη. Οι μη αναζητητές, οι μη αιτούντες, είναι τα κύτταρα που έχουν χάσει την επαφή με τον δημιουργό. Είναι συστατικά ενός σώματος που θέλει να καταστεί υγιές αλλά εμποδίζεται από αυτούς που δεν αιτούν.

Προκύπτει επομένως αβίαστη και η απάντηση οτι ναι μεν στο υλικό πεδίο υφίσταται και πρέπει να υφίσταται ισότητα, αλλά σε μυητικό επίπεδο, όχι.

Οι αιτούντες μόνον θα λάβουν. Οι κρούοντες θα βρούν ανοιχτή θύρα. Οι υπόλοιποι πρώτα πρέπει να κατανοήσουν οτι οφείλουν να αισθανθούν την έλλειψη για να αναζητήσουν την πλήρωση. Όσο εξακολουθούν να αισθάνονται υπερήφανοι για κατώτερες επιλογές και δράσεις τους, για τις παρορμήσεις τα πάθη και τις αγκυλώσεις της σκέψης τους, κάνουν βήματα προς τα πίσω. Και με άλλα λόγια, οι εφαρμόζοντες στην καθημερινή τους ζωή την μύηση, δύνανται να αισθάνονται μυημένοι.

Οι μυημένοι εργάζονται και οφείλουν να εργάζονται αθόρυβα γι’αυτούς. Σε αυτούς στοχεύουν οι διαλογισμοί και οι προσευχές τους.

Αδελφότητα

Αποτελεί ίσως το πλέον παρεξηγημένο από τα τρία χαρακτηριστικά της Τριλογίας. Δυστυχώς κι εδώ ο άνθρωπος έχει επιλέξει πολλές φορές να δρά χωρίς να έχει απελευθερωθεί από τους εγωϊστικούς του προσανατολισμούς.

Η Δημιουργία εκφρασμένη με διαφορετικά κύτταρα τα οποία απέκτησαν από τον Δημιουργό ελευθερία δράσης αποτελεί ουσιαστικά ένα σώμα το οποίο οφείλει να δρά σε δόξα του Δημιουργού του.

Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να πραγματοποιήσει κανενός είδους διάκριση για οποιαδήποτε επιλογή. Η Αλληλεγγύη την οποία επιτάσσει ο Εσωτερισμός σε καμμία περίπτωση δεν επιτρέπεται να αδικήσει κάποιον, όποιος και εάν είναι αυτός.

Το να είσαι αλληλέγγυος σε συνοδοιπόρους σου μόνον ανεξαρτήτως άλλων ιδιοτήτων, ισοδυναμεί με λειτουργία εγκληματικής οργάνωσης η οποία βάζει παντού δικούς της, προκειμένου να διαφυλάξει τις έκνομες ενέργειές της. Θέλει συνένοχους στην ομάδα της, δημιουργεί συνένοχους και ανθρώπους που συμπάσχουν στην ενοχή τους.

Ο Εσωτεριστής πρέπει να είναι αλληλέγγυος σε οποιονδήποτε έχει την ανάγκη του. Είναι δίκαιος στις επιλογές του γιατί διδάσκεται την Δικαιοσύνη στο Εσωτερικό και Συμπαντικό της μεγαλείο.

Εάν προτιμήσει έναν συνοδοιπόρο του, τότε δημιουργεί αδικία γιατί ενδεχομένως κάποιος άλλος να ήταν καταλληλότερος. Μόνον μεταξύ ίσων μπορεί να κάνει προτιμήσεις, γιατί έτσι δεν δημιουργεί αδικία έναντι κανενός.

Ο Εσωτερισμός προωθεί την αγάπη σε κάθε δημιούργημα του Θεού. 

Ο Γκάντι όταν ένας Ινδουϊστής του παραπονέθηκε οτι Μουσουλμάνοι σκότωσαν την οικογένειά του, τον παρότρυνε να υιοθετήσει παιδί Μουσουλμάνων και να το μεγαλώσει ως Μουσουλμάνο. Για να ΜΗΝ διαιωνίσει το έγκλημα. Για να ΜΗΝ συμψηφίσει το έγκλημα των άλλων με άλλο ένα δικό του. Έτσι θα έβαζε ένα μικρό λιθαράκι στην άλυσο της ανθρωπότητας.