Πάσχα και Ερμητισμός

Η μεγαλύτερη ίσως εορτή της Χριστιανοσύνης, το Πάσχα, είναι συνδεδεμένη χρονικά με την Εαρινή Ισημερία, αλλά και την ανθρώπινη λύτρωση από το ανθρώπινο στο δρόμο προς το υπερανθρώπινο. Ο όρος Πάσχα αντιστοιχεί στην εβραϊκή λέξη Pesach που σημαίνει «Πέρασμα». Αυτό το «Πέρασμα» εορταζόταν στην Αρχαία Αίγυπτο κατά την Εαρινή Ισημερία. Εδώ, θα μπορούσαμε να δούμε και τις αντιστοιχίες με τα αρχαιοελληνικά Ανθεστήρια που ήσαν η ετήσια γιορτή της αναγέννησης της φύσης αλλά και γιορτή των νεκρών προς τιμή του Λιμναίου Διονύσου και του χθόνιου Eρμή, καθώς και της θεάς της Άνοιξης των Βορείων λαών Ēostre ή Ostara (Easter), καθώς και της Ishtar – Αστάρτης – Αφροδίτης, με τις «επιτάφιες» τελετές, στα Ορφικά, στα Ελευσίνεια μυστήρια και στα εξ ανατολών Αδώνεια με τα ελεγειακά θρηνώδη άσματα. Τα άγια πάθη του Ιησού Χριστού που οδήγησαν στην Ανάστασή του και στο διαχρονικό μήνυμα της άνευ όρων Αγάπης, συνέβησαν κατά τον εορτασμό του εβραϊκού Pesach, γι’ αυτό όλη η Μεγάλη Εβδομάδα των Παθών συνώνυμα ονομάζεται και Πάσχα, με την έννοια της μετάβασης (περάσματος) από το θάνατο και την αμαρτία στην αιώνια Ζωή και Αγάπη. Αυτό το «Πέρασμα» αφορά το πέρασμά μας από την αμαρτία στη θέωση, στη λύτρωση στην απελευθέρωση από τα δεσμά της ύλης, τη νίκη επί του θανάτου (θανάτω θάνατον πατήσας). Αυτό το «Πέρασμα» σηματοδοτείται από το Πέρασμα του Ιησού από τον θάνατο προκειμένου ακριβώς να τον κατανικήσει και να τον ανυψώσει ως μέσο θέωσης. Ο Ερμητισμός, μέσα από μία εκ των σημερινών μορφών του, τον Τεκτονισμό διδάσκει ακριβώς αυτό τό το πέρασμα, στον βαθμό του Διδασκάλου. Εκεί ο Τέκτων καλείται να «περάσει» σε μία άλλη κατάσταση όπου ανασταίνεται προκειμένου να «ανέλθει στην Ανατολή». Ο μύθος του Χιράμ, διδάσκει τον αναζητητή ότι ο Χιράμ οφείλει να μην αφήσει την κακή του πλευρά [τρείς Εταίροι] να κυριαρχήσει. Νικάται [διότι η ανθρώπινη πλευρά του νίκησε] αλλά αναγεννάται στο πρόσωπο του νεομυούμενου Διδασκάλου, νικώντας το θάνατο. Ο μύθος του Οσίριδος, όπως μας δόθηκε από τον Πλούταρχο, διδάσκει ότι ο Όσιρις άφησε την αρνητική του πλευρά (Σεθ) να του ετοιμάσει το φέρετρό του. Δολοφονήθηκε κι’αυτός, (όπως κι’ο Χιράμ) αλλά η Ίσις, η Μεγάλη Μητέρα, θα του επαναφέρει τη Ρώμη που έχασε και θα φέρει στον κόσμο του Ώρο, που στο πρόσωπό του βλέπουμε τον Ιησού Χριστό. Η ρώμη που έχασε ο Όσιρις, είναι η πνευματική ρώμη που έχασε η ανθρωπότητα, και η οποία θα ξανακερδίσει στο τέλος «θανάτω θάνατον πατήσας». Και προκύπτει το ερώτημα: Πότε ο άνθρωπος κατάλαβε ότι έχασε την πνευματική κατάσταση που είχε κατά τη στιγμή της δημιουργίας. Πότε κατάλαβε ότι οφείλει να νικήσει κάποια αρνητική του πλευρά. Ανέκαθεν. Μεγάλοι Μύστες του μετέδωσαν ήδη αυτό το μήνυμα από την αρχαιότητα. Μέσω των Μυστηρίων, Ελληνικών, Χαλδαϊκών, Αιγυπτιακών, ο άνθρωπος αναζητά την κατάσταση εκείνη που θα επιτρέψει στον Αρχάγγελο να σηκώσει την Πύρινη Ρομφαία του και να επιτρέψει έτσι στον άνθρωπο να επιστρέψει στον Παράδεισο που ο Δημιουργός του είχε παραχωρήσει. Όμως ο Ιησούς Χριστός σφράγισε την αναζήτηση αυτή του ανθρώπου ανεξίτηλα, αφού ο Ιησούς «κατέβηκε» στο υλικό πεδίο και επανήλθε. Όπως μας λέγει η Margaret Bloodgood Peeke «Η Ασσιά, ή ο Υλικός Κόσμος, κατήλθε τόσο μακριά από τις ανώτερες δονήσεις των Θείων Κέντρων, ώστε υπόκειται σε μία διαρκή σύγκρουση μεταξύ Καλού και Κακού, Φωτός και Σκότους. Δεν υπάρχει ελπίδα ενοποιήσεως των δονήσεών της, εκτός κι αν βρεθεί ένας Διαμεσολαβητής που έχει και τις δύο φύσεις σε Ένα, απ' όπου και προήλθε η καλοθεμελιωμένη πίστη σε έναν Θεό-άνθρωπο ως το μόνο Λυτρωτή της φυλής». Φυσικά ο Διαμεσολαβητής δεν είναι άλλος από τον Ιησού Χριστό που «έχει και τις δύο φύσεις σε Ένα». Ο Χριστός έκανε ένα βήμα από το αόρατο προς το ορατό και κατέστη έκδηλος. Συνεχίζει η Peeke: «Όπως ο Χριστός είναι ο Κυβερνήτης του Κόσμου της Διαπλάσεως, και είναι κυβερνήτης ανεκδήλωτος, έτσι ο Ιησούς Χριστός, εκδηλωμένος μέσα στο ορατό, είναι ο Κυβερνήτης του Υλικού Κόσμου. Και τα δύο Βασίλεια στην πραγματικότητα είναι ένα. Τούτο είναι μαρτυρία της σχέσεως του ανθρώπου με το δημιουργό του, και μόνον δι' αυτής της ενώσεως με τον εκδηλωμένο Ιησού και τον αόρατο Χριστό μπορεί να ελπίσει ότι θα αποκατασταθεί στο Αρχέτυπο Ον». Όταν η Peeke αναφέρεται στον κόσμο της Διαπλάσεως μιλά για την Έβδομη, Όγδοη και Ένατη Σεφιρά του Καββαλιστικού δένδρου, του δένδρου της απόκρυφης παράδοσης των Εβραίων. Καββαλιστικά, βρίσκουμε εδώ το μεγαλείο της Σταύρωσης του Ιησού: Ο τέταρτος κόσμος της Καμπαλά ή Υλικός κόσμος στηρίζεται στις ίδιες στήλες (Νετζάχ & Χοντ) με εκείνον της Διαπλάσεως. «Ο Χριστός έκανε ένα βήμα από το αόρατο προς το ορατό και κατέστη έκδηλος». Η διαφορά του Χριστιανισμού με τους Εβραίους βρίσκεται ασφαλώς στο ότι οι τελευταίοι δεν πιστεύουν ότι έφτασε ακόμη αυτή η ώρα της έλευσης του Μεσσία. Ο Ερμητισμός, ως μεταφυσικό σύστημα μέσα από τη σοφία που κληροδότησε στην ανθρωπότητα, έδωσε κι’αυτός το δικό του στίγμα την προαιώνια αυτή αναζήτηση. Οι επτά αρχές του Ερμητικού Κυμβαλείου προείπαν κατά κάποιο τρόπο την Διδασκαλία του Χριστιανισμού. Τα πολύ παρεξηγημένα σήμερα Taro, αποτελούν το αρχαιότερο και τελειότερο σύστημα Ερμητικού αποσυμβολισμού που διαθέτει η ανθρωπότητα. Τα 22 χαρτιά της ονομαζόμενης Μεγάλης του Αρκάνας, αντιστοιχούν στα 22 γράμματα της Εβραϊκής αλφαβήτου, γράμματα με βαθύ συμβολισμό ακόμη και ιδεογραμματικά, όπως άλλωστε και τα Ελληνικά. Οι συμβολισμοί των Ταρώ δίδουν πάντοτε την έννοια της θυσίας, ως απαραίτητης διαδικασίας για την «εσωτερική» μας ανάσταση. Η αλχημεία, επίσης, με την παραδοχή της ότι κάθε ουσία είναι μία σύνθεση πυρός, γης, αέρος και ύδατος, προέτρεπε τον αναζητητή, να αλλάξει την ίδια του την ύπαρξη προς το καλύτερο, αφού αλλάζοντας την σύσταση αλλάζεις και το αποτέλεσμα. Το ονομαζόμενο Μεγάλο Έργο είναι το αντικείμενο των εσωτερικών αναζητήσεων σήμερα σε πολλούς Οργανισμούς που ακολουθούν τον Ερμητισμό, όπως ο Παραδοσιακός Τεκτονισμός, ο Μαρτινισμός κ.α. Ας δούμε για παράδειγμα το Μυστήριο της θυσίας της Μεγάλης Πέμπτης. Γιατί ονομάζεται Μυστικός Δείπνος; Εμεινε κρυφός; Όχι. Μέχρι και πίνακας έγινε. Ο Μυστικός δείπνος είναι η Μυστική μετατροπή της ύλης σε πνεύμα. Η υλική τροφή (Οίνος και Άρτος) μετατρέπεται σε πνευματική. Στον Τεκτονισμό είναι η κάθοδος του τριγωνικού επικαλύμματος του περιζώματος του μαθητή πάνω στο τετραγωνικό του μέρος. Η άνοδος του διαβήτη πάνω από τον γνώμονα. Η αλχημική μεταστοιχείωση solve e coagula. Και είναι ΜΥΣΤΙΚΟΣ γιατί συμβαίνει προσωπικά και μυστικά στον καθένα/καθεμιά μας και δεν μεταβιβάζεται. Όπως η Μύηση. Τότε θα επιτύχουμε το αλχημικό solve e coagula δηλαδή τη διάλυση και επανασύνθεση της ίδιας μας της ύπαρξης προς το καλύτερο [σταύρωση και ανάσταση] Μεγάλη Παρασκευή. Η Θυσία. Ο Θε-Άνθρωπος δίδαξε τον κατ’εικόνα και ομοίωσή Του ότι οφείλει κάθε μέρα να θυσιάζει τον παλιό του εαυτό εις όφελος ενός νέου αναγεννημένου Ανθρώπου. Οπως ο Τέκτονας/ίδα θυσιάζεται στην Αίθουσα Στοχασμών ή Διασκεπτήριο πριν τη μύηση. Όπως και κάθε βαθμός εξάλλου σε όλες τις Μυητικές Σχολές σηματοδοτεί και μία θυσία. Η θυσία εκκινεί με την αναγνώριση της απιστίας που ο άνθρωπος κάνει στον ίδιο του τον εαυτό, αφήνοντας να τον διακατέχουν αρνητικές δυνάμεις που παίρνουν επάνω του το πλεονέκτημα, συνεχίζει δε, με την μάχη ενάντια στις δυνάμεις αυτές που έχουν λάβει τη μορφή παθών και ελαττωμάτων. Το κεντρικό σημείο βασίζεται στην νίκη επί των τεσσάρων στοιχείων και ισοδυναμεί με την αποτέφρωση, την διάλυση τον διαχωρισμό και το μετασχηματισμό όπως στην αλχημική παράδοση. Ολοκληρώνεται δε με την Ανάσταση που αποτελείται από την ανάληψη εκ μέρους του μυούμενου των χαρακτηριστικών της θείας μεγαλοπρέπειας. Τότε ολοκληρώνεται η Βασιλική Τέχνη, αφού ο άνθρωπος πλέον έχει γίνει Βασιλέας-Κύριος του εαυτού του, αφού πλέον κυβερνάται από το Ανώτερο «είναι» του. Κυριακή του Πάσχα: Χριστός Ανέστη! Ο Εταίρος εξέρχεται της σαρκοφάγου αναστημένος Διδάσκαλος. Η Ίσις ανασταίνει την χαμένη πνευματική ρώμη του Οσίριδος (ανθρωπότητας), μέσω του 14ου τεμαχίου και γεννάται ο Ώρος! Η Ανθρωπότητα επαναγεννάται. Την «πτώση» ακολουθεί η Επάνοδος, η Ανύψωση! Η Ουράνια Ιερουσαλήμ που ο Ευαγγελιστής Ιωάννης αναφέρει στην Αποκάλυψή του, κατερχόμενη στην Γη, είναι το αποτέλεσμα του Νόμου της Επανόδου, το Τέρμα της Εξελίξεως... δηλαδή ο σκοπός της Μύησης! Αληθώς Ανέστη!!! Οι 4 μορφές της Αποκάλυψης (ΧΧΙη κάρτα Taro) πανηγυρίζουν την Ανάσταση, την Ολοκλήρωση και την Λύτρωση! Ο Μυημένος αλλάζει την συνειδητότητά του! Για να μετατρέψει τον στόχο των σκέψεών του. Για να μετασχηματίσει την αντίληψή του. Ηταν μεγάλη τιμή του που από απλός άνθρωπος των ΠΑΡΟΡΜΗΣΕΩΝ έγινε ΑΝΘΡΩΠΟΣ Της ΕΠΙΘΥΜΙΑΣ. Ως Μυημένος πλέον έχει το «βαρύ προνόμιο» να αλλάζει την ζωή του εκ των άνω! Η πορεία του αυτή σηματοδότησε, αμετάκλητα, στο διηνεκές, την απόφασή του να αλλάξει.... Πισωγύρισμα δεν υφίσταται διότι η Θεία Δημιουργία δεν οπισθοδρομεί ποτέ... Και μη οπισθοδρομώντας, δεν επιτρέπει ούτε στα κύτταρά της να το πράξουν! Το κύτταρο που οπισθοδρομεί, αλλάζει την ζωή του εκ των κάτω και... οπισθοδρομεί εντός του! Η Ανάσταση του Χριστού, μας θυμίζει ότι οφείλουμε να Αναστηθούμε εν ζωή, πρώτοι εμείς για να παρασύρουμε και τους γύρω μας. Είναι προνόμιο με μεγάλο ειδικό βάρος, είτε το γνωρίζουμε είτε όχι. Ας δούμε την ΧΧΙη κάρτα Taro «Ο Κόσμος». Σηματοδοτεί ακριβώς την ολοκλήρωση ενός κύκλου και το ξεκίνημα ενός άλλου. Αυτό που η Ανάσταση μας διδάσκει. Οι 4 μορφές στα άκρα της κάρτας, Ταύρος, Λιοντάρι, Αετός, Αγγελος, είναι οι 4 μορφές της Αποκάλυψης. Η Σφίγγα με κεφάλι Ανθρώπου, νύχια Λέοντος, πόδια Ταύρου και φτερά Αετού. Η Σφίγγα ίσταται στο πάνω μέρος της Χης κάρτας Taro «Ο Τροχός της Τύχης» (γράμμα י) επιβλέποντας την περιστροφή του. Τώρα μετά την ΧΧη κάρτα Taro «Η Κρίση» (γράμμα ר) που συμβολίζει την Ανάσταση, την διαρκή νίκη της ζωής στον θάνατο, της πνευματικής όμως ζωής στον υλικό θάνατο, περνάμε στην ΧΧΙη κάρτα Taro «Ο Κόσμος» (γράμμα ת) που σηματοδοτεί την ολοκλήρωση. Εδώ οι 4 μορφές της Αποκάλυψης πανηγυρίζουν την Ολοκλήρωση και την Λύτρωση! Αντίστοιχο γράμμα Εβραϊκού Αλφαβήτου της κάρτας «Ο Κόσμος»: το ת (Τάου). Γράμμα διπλό: (πεθαίνω και ανασταίνομαι). Αριθμητική του αξία: 400. 4+0+0=4. Τέσσερα στοιχεία, 4 εποχές, 4 μορφές στην Σφίγγα, 4 Ευαγγελιστές, 4 τροπές του έτους (2 Ηλιοστάσια + 2 Ισημερίες), 4 άκρες του σταυρού. Το ίδιο το ψηφίο “4” είναι ο σταυρός της σταύρωσης με ενωμένη την Ανατολή και τον Αστρικό Βορρά από όπου προέρχεται το ΦΩΣ! Αντίστοιχος πλανήτης ο Ηλιος! Μέταλλο ο Χρυσός! Χαρακτηριστικό: ΛΥΤΡΩΣΗ. Λύτρωση που είναι η προσωπική μας Ανάσταση! Εχω Aνθρώπινο κεφάλι για να γνωρίσω. Νύχια Λέοντος για να τολμήσω. Πόδια Ταύρου για να θελήσω. Φτερά Αετού για να σιγήσω. Εχω την ΓΝΩΣΗ και έτσι ΤΟΛΜΩ. Με την ΘΕΛΗΣΗ μου προχωρώ και επανέρχομαι για να συνεχίσω ΣΙΩΠΗΛΑ το έργο μου.....!

Βρίσκεται δημοσιευμένο και στο διαδικτυακό «ΑΒΑΤΟΝ» Απριλίου 2016 στον πιο κάτω σύνδεσμο: http://www.archetypo.com.gr/index.php/component/content/article/35-2013-11-16-16-45-15/1112-2013-11-16-16-30-46

Ηλιοστάσια και Ισημερίες από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα

Αστρολογική εμμονή ή πνευματική προτροπή; Ευκαιρία στείρας τελετουργίας ή εσώτερη αναζήτηση;

Σε κάθε σχεδόν πνευματικό οργανισμό, οι 4 «τροπές» του έτους έχουν περίοπτη θέση. Σε άλλους οργανισμούς έχουν απλά μία συμβολική θέση την οποία απλά τηρούν τα μέλη από συνήθεια, σε άλλους όμως, πιο λίγους, τα δύο Ηλιοστάσια και οι δύο Ισημερίες αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του ενδιαφέροντός τους και είναι ευκαιρίες για συγκεκριμένο διαλογισμό, για προτροπή εσωτερικής μεταμόρφωσης, για ενδοσκόπηση και ευκαιρία για μία ακόμη πνευματική ώθηση.

Παρόλον ότι οι 4 αυτοί χρονικοί σταθμοί είναι άμεσα συνδεδεμένοι με θρησκευτικά γεγονότα (γέννηση του Ιησού και όχι μόνον κατά το Χειμερινό Ηλιοστάσιο, Σταύρωσή Του και Ανάστασή Του κοντά στην Εαρινή Ισημερία και πολλά άλλα) οι περισσότερες θρησκείες είναι επίσημα αμέτοχες. Έχουν αφήσει να εννοηθεί με ανεπίσημες ή ημιεπίσημες δηλώσεις τους ότι πρόκειται απλά για παγανιστικές εορτές, υποννοώντας ότι πρόκειται για κάτι που δεν αφορά άμεσα την πνευματική πορεία του ανθρώπου.

Λίγοι, ίσως γνωρίζουν οτι γύρω από την ημερομηνία της 25^ης Δεκεμβρίου, εκτός από τη γέννηση του Ιησού, σχεδόν όλοι οι λαοί γιορτάζουν την γέννηση κάποιου θεϊκού προσώπου, ενός Ηλιακού Θεού. Στην Αίγυπτο εορταζόταν η γέννηση του Ώρου και πιστευόταν ότι και ο πατέρας του Όσιρις, γεννήθηκε περίπου την ίδια περίοδο. Στο προκολομβιανό Μεξικό ο Θεός QUETZALCOATH, και ο Ατζέκος HUITZILOPOCHTLI. Στην Αρχαία Ελλάδα ο Θεός Βάκχος. Ο Θεός FREYR επίσης, στους λαούς του Βορρά. Ο ZARATUSTRA στο Αζερμπαϊτζάν. Ο Βούδας στην Ανατολή, ο Κρίσνα στην Ινδία, ο Scing shin στην Κίνα. Ο Μίθρας στην Περσία, ο TAMMUZ στην Βαβυλωνία, μοναδικός υιός της Θεάς IΗSTAR, που απεικονιζόταν με το θείο βρέφος στα χέρια και δώδεκα αστέρες γύρω γύρω. Αυτός ο Θεός ή Θείος Ανθρωπος, που θα γεννηθεί κατά το Χειμερινό Ηλιοστάσιο, θα πεθάνει και θα αναστηθεί κατά την Εαρινή Ισημερία, σημείο του προσανατολισμού της Μεγάλης Πυραμίδας, κατά την στιγμή της κατασκευής της. Η Μεγάλη Πυραμίδα είναι ακριβώς προσανατολισμένη προς την Εαρινή Ισημερία, ακριβώς διότι αυτή συμβολίζει την έναρξη, την εκκίνηση, την γέννηση, συνδεόμενη αστρολογικά με το σημείο του Κριού, το οποίο ακριβώς συμβολίζει την εκκίνηση, την εκφσενδόνιση, το ορμέμφυτο.

Τί ακριβώς, όμως, συμβαίνει αστρολογικά στις τέσσερις αυτές ημερομηνίες. Κατά το χειμερινό Ηλιοστάσιο έχουμε την μικρότερη ημέρα του χρόνου. Ακριβώς μετά από αυτό το φως ξεκινά την ανοδική του πορεία (γέννηση ενός Θεού) το οποίο φως θα φτάσει στο ανώτερό του σημείο με την μεγαλύτερη ημέρα του χρόνου κατά το Θερινό Ηλιοστάσιο, απ’όπου θα αρχίσει την νέα καθοδό του για να φτάσει και πάλι στην μικρότερη ημέρα κατά το επόμενο Χειμερινό. Η πορεία αυτή του φωτός θα συναντήσει άλλους δύο ενδιάμεσους σταθμούς, κατά την Εαρινή και κατά την Φθινοπωρινή Ισημερία. Σε αυτούς τους ενδιάμεσους σταθμούς η ημέρα και η νύχτα έχουν ίση διάρκεια (ιση-μερία). Ανάμεσα σε αυτήν την ισορροπία/ισημερία είναι που ο Άνθρωπος πρέπει να βρεί την δική του ισορροπία και να να βρεί τον δρόμο που θα τον οδηγήσει στο Φως. Αυτή η πορεία του φωτός αντιπροσωπεύει την κοσμική επαναγέννηση κατά την οποία ο Ήλιος και το φώς έχουν συγγενή συμπεριφορά με τον θάνατο και επαναγέννηση του ανθρώπου. Ξεκινάει έτσι, η πνευματική επαναγέννηση του ανθρώπου, ο οποίος καλείται να ξεπεράσει την κατάσταση στην οποία βρίσκεται, κατά την νύχτα του χειμερινού ηλιοστασίου, όταν θα είναι δυνατόν να εισέλθει στην deva-yana, ή δρόμο των Θεών, κατά την Ινδική παράδοση, κατά την οποία ο άνθρωπος, ανερχόμενος τον δρόμο των Θεών, αναστηλώνει μέσα του τον αρχέτυπο Αδάμ.

Στα Ηλιοστάσια και τις Ισημερίες, βλέπει κανείς την αρμονία του Σύμπαντος αποτυπωμένη. Μία κυκλική πορεία φωτός που σηματοδοτεί την ζωή στην Γη, και την οποία οι αρχαίοι μυημένοι εγνώριζαν και μας την μετέδωσαν.

Οταν ο Εύμολπος ή κατ’άλλους ο Υιός του Ορφέα Μουσαίος, ίδρυε τα Ελευσίνια Μυστήρια, τα οποία τελείωναν κατά την Φθινοπωρινή Ισημερία, κλείδωνε στο διηνεκές την πορεία της τότε Ανθρωπότητας προς την Μύηση. Κάποια στιγμή η Μύηση βρήκε τον δρόμο της μέσα σε Θρησκείες ή Μυητικούς Οργανισμούς.

Οι 4 τροπές του έτους, στις οποίες οι πνευματικοί ή μυητικοί οργανισμοί αποδίδουν ιδιαίτερη σημασία, τα δύο Ηλιοστάσια και οι δύο Ισημερίες είναι σταθμοί της πορείας που κάνει το φως, πεθαίνοντας και αναγεννώμενο κάθε χρόνο. Ιδιαίτερα τα δύο Ηλιοστάσια, σύμφωνα με τον Πλούταρχο, αποτελούν τις δύο κοσμικές πύλες από τις οποίες οι ψυχές των ανθρώπων εξέρχονται και εισέρχονται στην ζωή.  Γιαυτό και κάθε μύηση, οποιασδήποτε παράδοσης περιλαμβάνει έναν συμβολικό θάνατο και μία συμβολική επαναγέννηση. Κάτι παρόμοιο βρίσκουμε στο μύθο του Σπηλαίου του Πλάτωνα αλλά και τον μύθο του Ηρός του ίδιου Φιλοσόφου.

Σε πάρα πολλούς μυητικούς οργανισμούς ακολουθείται μία παραδοσιακή τελετή όπου ο μυούμενος συμβολικά «πεθαίνει» για να αναγεννηθεί μετά ως νέος άνθρωπος, ως άνθρωπος απαλλαγμένος από τα ελαττώματά του, αφήνοντας πίσω τον παλιό του εαυτό. Ό,τι κάνει το φως του Ήλιου κάθε χρόνο κατά τις τέσσερις τροπές του. Μειώνεται και ξαναρχίζει την πορεία του. Ό,τι κάνει η ίδια η φύση που παράγει καρπούς οι οποίοι πέφτοντας στο έδαφος, δημιουργούν ένα νέο φυτό στο θέση του παλιού. Ό,τι κάνουν τα φύλλα ενός δένδρου που πέφτουν για να γίνουν τροφή στο έδαφος που θα κυοφορήσει ένα νέο δένδρο. Ό,τι κάνει το ζώο που πεθαίνει γινόμενο λίπασμα για το έδαφος που θα θρέψει τις επόμενες γενιές ζώων. Ό,τι πρέπει να κάνει ο άνθρωπος κάθε μέρα εγκαταλείποντας τον παλιό κακό του εαυτό για να δώσει θέση σε έναν Νέο Άνθρωπο, απαλλαγμένο από βάρη ελαττωμάτων.

Σε πολλές επίσης θρησκείες, ο τελευταίος βαθμός της ιερωσύνης συνοδεύεται από έναν συμβολικό θάνατο, όπου ο χειροτονούμενος ξαπλώνει στο έδαφος ή ίσταται γονατιστός συμβολίζοντας με αυτό τον τρόπο τον θάνατο της προηγούμενης κατάστασής του, αφού η νέα του ιδιότητα απαιτεί νέα προσωπικότητα, πιο δυνατή, πιο αποφασισμένη, πιο μαχητική αλλά και πιο αγνή.
Στην Εβραϊκή γραφή με τους άπειρους συμβολισμούς της, ένα από τα γράμματα «μητέρες» το Mem (מ) συμβολίζει ακριβώς τον θάνατο, που θα ακολουθηθεί από μία επαναγέννηση.

Ο πορεία του φωτός κατά τις τέσσερις τροπές, που ξεκινά κάθε χειμερινό ηλιοστάσιο μία νέα πορεία ανόδου και κάθε θερινό νέα πορεία καθόδου περνά από αντίστοιχες ισημερίες όπου η ημέρα και η νύχτα έχουν ίση διάρκεια αφού ο άνθρωπος στην  πορεία προς την αναγέννησή του, θα περάσει από αυτή την ισορροπία όπου οφείλει να αποφασίσει προς τα πού θα κινηθεί. Θα προσπαθήσει να κρατήσει τα παλιά του φύλλα στο δένδρο της ζωής του ή θα τα αφήσει να πέσουν για να γεννηθούν εντός του νέα; Θα κρατήσει κάθε παλιά του συμπεριφορά καλά φυλαγμένη και προστατευμένη, αμυνόμενος σθεναρά σε κάθε αλλαγή, ή θα αποφασίσει να θυσιάσει το παλιό, το σάπιο και ό,τι έπαιξε τον ρόλο του για να ανα-γεννηθεί μέσα στον ίδιο του τον εαυτό;

Τα Ελευσίνια Μυστήρια τελείωναν κατά την Φθινοπωρινή Ισημερία, ακριβώς γιαυτόν τον λόγο. Ο Μυημένος στα Ελευσίνια Μυστήρια, είχε πλέον επιτύχει να εξισορροπήσει το φως και το σκότος μέσα του. Είχε επιτύχει να προσπεράσει προτερήματα και ελαττώματα και να βρεί την μέση οδό που τον οδηγεί στην φώτιση, διότι τα ελαττώματά μας δεν μπορούμε, δεν έχουμε σκοπό και ούτε πρόκειται ποτέ να τα εξαφανίσουμε. Οφείλουμε να τα μετασχηματίσουμε σε αντίστοιχες αρετές. Οφείλουμε να κρατήσουμε και αυτά μέσα μας, για να γνωρίζουμε από τί οφείλουμε να απέχουμε, και να πράτουμε ό,τι είναι δυνατόν για να αναδύεται το αντίστοιχο προτέρημα.

Έτσι, λοιπόν ο Μυημένος στα Ελευσίνια Μυστήρια, που έγιναν παγκόσμιος οδηγός Μύησης και Φώτισης, έβγαινε απελευθερωμένος από όλα τα δεσμά που ο ίδιος του ο εαυτός είχε επιβάλλει. Περιφερόταν στεφανωμένος νικητής μεταξύ των άλλων μυημένων, διότι είχε νικήσει τον μεγαλύτερο εχθρό του, τον ίδιο του τον εαυτό...

Η ύπαρξη των 4 χρονικών αυτών σταθμών υπάρχει για να μας υπενθυμίζει κάθε χρόνο, κάθε μέρα και κάθε στιγμή ότι ο μεγαλύτερος εχθρός μας είμαστε εμείς οι ίδιοι. Εμάς πρέπει να βάλουμε στο στόχαστρο των αλλαγών μας, το δικό μας φως πρέπει να θυσιάσουμε για να γεννηθεί, μέσα μας και από εμάς, ένα άλλο πιο φωτεινό και πιο αγνό, το οποίο κι’αυτό με τη σειρά του μια μέρα θα δώσει χώρο σε κάτι ακόμη ωραιότερο και φωτεινότερο.

Τότε ο Άνθρωπος θα έχει δικαίωμα να ελπίζει σε κάτι καλύτερο...

Δημοσιεύθηκε στο Newsletter του περιοδικού "ΑΒΑΤΟΝ" τον Σεπτέμβριο του 2015.
http://www.archetypo.com.gr/index.php/2015-02-03-11-33-55/2015-11-04-10-38-42 

Επίλογος της Μυητικής διαδικασίας της ένωσης των δύο φύλων

(Τα δύο φύλα, η μύηση και ο έρωτας, Επίλογος) 

Η εικόνα που παρατίθεται αποτυπώνει με τον πλέον κατατοπιστικό τρόπο την λειτουργία του ΙΕΡΟΥ ΔΕΣΜΟΥ μεταξύ των δύο φύλων, όταν… και εάν αυτός καταστεί ιερός. 

Για να καταστεί ιερός πρέπει και τα δύο μέρη να είναι συνειδητά στον σκοπό αυτό. Η ταυτότητα Σκέψης-Λόγου-Πράξης παίρνει εδώ μία από τις πιο σημαντικές της εκφάνσεις (άλλος ένας αποσυμβολισμός του Τριαδικού). Η ταυτότητα αυτή, αποτελεί την απαιτούμενη προϋπόθεση για την επίτευξη του Μεγάλου έργου, σε όλα τα επίπεδα, σε όλες τις στιγμές της ζωής ενός μυημένου, και βεβαίως στον έρωτα, εάν υπάρχει η επιδίωξη αυτός να καταστεί ιερός.

Η εικόνα δείχνει ουσιαστικά άλλη μία έκφανση του «ως εν τοις άνω (7^ο τσάκρα) και εν τοις κάτω (1^ο τσάκρα). Όταν η ένωση στο 1^ο καθοδηγηθεί από το 7^ο τότε έχουμε «παραγωγή» ευλογίας (germ) με τα ανάλογα αποτελέσματα, σε αντίθεση με την ανεξάρτητη λειτουργία του τσάκρα 1^ο οπότε έχουμε «παραγωγή» τοξικού αποτελέσματος…

Με άλλα λόγια, ο Ερωτας (πράξη) απαιτεί προϋπάρχον συναίσθημα (σκέψη) το οποίο πρέπει κατά την ιερή στιγμή να εκφρασθεί (λόγος).

Τα δύο  φύλα, η μύηση και ο έρωτας

Μέρος β

Αν παρομοιάσουμε τις σχέσεις των δύο φύλων με ένα ιππήλατο κάρο, το άλογο αναπαριστά την Αγάπη ενώ το κάρο την σωματική σχέση μεταξύ του ζευγαριού. Ή με άλλα λόγια το άλογο είναι η ψυχή, και το κάρο οι αισθήσεις.

Από την στιγμή της πτώσης και μετά τα δύο φύλα οφείλουν να επαναπροσανατολίζουν το ποιός θα κινήσει το ιππήλατο. Αν η αγάπη είναι εκείνη που θα προκαλέσει την σεξουαλική επιθυμία τότε έχουμε την ερωτική μέθη, την θεϊκότητα. Τότε το σεξ γίνεται το μέσο με το οποίο και οι δύο θα μετατρέψουν κάτι από ανθρώπινο σε θεϊκό. Ή μάλλον για να το ορίσουμε πιο σωστά, θα επιτρέψουν στην θεϊκότητα να αναδυθεί και πάλι, παραμερίζοντας τις όποιες «πτωτικές» συνέπειες που το είχαν καταστήσει κάτι το απλά ανθρώπινο. Τότε πραγματικά εκείνο που είναι αθάνατο μέσα του αντικρύζει εκείνο που είναι αθάνατο μέσα της, και οι Θεοί κατεβαίνουν για να σμίξουν μαζί τους. Το ζωώδες θα υψωθεί σε υπέρτατη μυητική λειτουργία, όπως κάποτε ήταν.

Συμβαίνει όμως πολλές φορές το ακριβώς αντίθετο. Κάθε μέρα δίπλα μας.

Γιατί κάτι το τόσο θεϊκό έγινε απλά ζωώδες? Για ποιό λόγο οι αισθήσεις έφεραν την Αγάπη, αντί η Αγάπη να ενεργοποιήσει εκείνη την υπέρτατη διαδικασία κατά την οποία το θείο κατέρχεται και ολοκληρώνει τον άνθρωπο, όταν το ανθρώπινο ανέλθει και ενεργοποιήσει το θείο?

Για ποιό λόγο ο «κατ’εικόνα και ομοίωση» άνθρωπος άφησε τα ηνία του κάρου του και το κάρο κινείται μόνο του, παρασύροντας αναγκαστικά και κάποιο άλογο που έτυχε να βρίσκεται δεμένο σ’αυτό..?

Από την πτώση του όντος, ο «κατ’εικόνα και ομοίωση» κατέστη ανελεύθερος. Η ανελευθερία του, ορίζει κάθε μέρα όλο και περισσότερο τις επιλογές του. Σε κάποιο Τυπικό μας είναι γραμμένο ότι κάποιος για να αυτοκαταστραφεί χρειάστηκε «και την βοήθεια των παρόντων». Ποιός κυβερνά τις καθημερινές μας επιλογές? Ποιός ορίζει τί θα κάνουμε?

Μήπως τα πράγματα είναι χειρότερα απ’ότι νομίζουμε και υποψιαζόμαστε? Μήπως όχι απλά δεν κυβερνάμε μόνοι μας τις επιλογές μας, αλλά δεν τις κυβερνάμε καθόλου? Μήπως παραδώσαμε τα κλειδιά της ύπαρξής μας στους άλλους?

Αναρωτηθήκαμε ποτέ πριν από κάθε μας πράξη μήπως δικαιωνόμαστε μόνον και αποκλειστικά στα μάτια των άλλων. Και τα δικά μας πότε θα δικαιωθούν? Μήπως νομίζουμε ότι δικαιωνόμαστε μόνοι μας, ενώ στην ουσία εισπράττουμε την δικαίωση που μας στέλνουν οι άλλοι?

Επειδή, υποψιαζόμαστε ότι όλα αυτά όντως συμβαίνουν, θα πρέπει να σκεφτούμε και ποιά είναι η επίπτωση όλων αυτών στην μυητική διαδικασία η οποία περιμένει να εκδηλωθεί μέσα μας, όταν όμως εμείς αποφασίσουμε ότι δεν θα ασχολούμαστε με την δικαίωση μέσω άλλων. Όταν θα φτάσουμε στο σημείο να μην έχουμε να αποδείξουμε σε κανέναν τίποτα...

Ας σκεφθούμε για παράδειγμα ότι ανέκαθεν ο χορός ήταν πλην της καλλιτεχνικής δημιουργίας αυτής καθεαυτής, και μία τεχνική ερωτικής έκστασης. Ο Τζελαλαντίν Ρουμί έγραψε ότι «εκείνος που γνωρίζει την αξία του χορού, ζεί μέσα στον Θεό γιατί γνωρίζει πώς λικνίζεται η αγάπη». Ο Goethe είχε γράψει σε ένα έργο του ότι όταν πρωτοεμφανίσθηκε το βάλς, προκάλεσε αίσθηση διότι ήταν ολοφάνερο ότι ο καβαλιέρος κατακτά την γυναίκα η οποία είναι αδιανόητο ότι θα χορέψει με άλλον άνδρα. Για ποιό όμως λόγο ο χορός προκαλεί ερωτική έκσταση? Μήπως πρόκειται για λειτουργία που προέρχεται κατά βάθος μέσα από την εσωτερική εκτόνωση αισθημάτων, και όχι απλά επανάληψη κινήσεων τεχνικού χαρακτήρα? Έχουμε επομένως απουσία πράξης που γίνεται για επιβεβαίωση από τους άλλους. Παρόμοια λειτουργία έχει το τραγούδι, η ποίηση και σχεδόν όλες οι καλλιτεχνικές λειτουργίες. Στην καλλιτεχνική έκφραση έχουμε το άλογο να σέρνει το κάρο (που εδώ το άλογο είναι έμπνευση και το κάρο το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα). Έχουμε επομένως μία λειτουργία που παρομοιάζεται με την μύηση, διότι η μύηση δεν επιζητά την επιβεβαίωση κανενός άλλου πλην του εσωτερικού κόσμου του μυούμενου. Συγγραφείς έχουν παρατηρήσει ότι κατά την διάρκεια της ερωτικής λειτουργίας υπάρχει μία αυστηρή σοβαρότητα. Τίποτα δεν γίνεται για άλλον λόγο. Αποτελεί λειτουργία που πηγάζει εκ των έσω και μόνον. Στις Ουπνισάδες είναι γραμμένο ότι «περιστέλλεται η συνείδηση τόσο του εξωτερικού όσο και του εσωτερικού κόσμου». Πρόκειται για εμπειρία που αγγίζει το υπερβατικό εγώ ή άτμαν. Σε ένα μυθιστόρημα αναφέρεται ότi ο ήρωας έλεγε «από τώρα και στο εξής ο ήλιος, το φεγγάρι και τ’αστέρια μπορούν να ακολουθήσουν τον δρόμο τους εν ειρήνη, διατί δεν γνωρίζω αν είναι μέρα ή νύχτα και ολόκληρο το σύμπαν έχει εξαφανιστεί από τα μάτια μου...»

Έτσι, μπορούμε με βεβαιότητα να πούμε ότι, όταν το άλογο σύρει το κάρο, δηλαδή όταν η αγάπη κινήσει τις αισθήσεις, ή όταν η ψυχική λειτουργία προκαλέσει τον σωματικό μαγνητισμό, και όχι το αντίστροφο, τότε η όλη λειτουργία βασίζεται στον μαγνητισμό που γεννιέται από το πολικά διαφοροποιημένο τους είναι, και δεν πρόκειται για έναν εγωϊστικό στόχο ικανοποίησης.

Η γυναίκα ζεί περισσότερα χρόνια από τον άνδρα, ακριβώς διότι δεν ξοδεύει την σωματική της ικανοποίηση χωρίς αισθήματα, κάτι που δεν ισχύει τόσο για τον άνδρα. Η σωματική ικανοποίηση όταν δεν έχει προκληθεί από ψυχική και πνευματική επαφή, εξασθενεί την ενέργεια του 2^ου τσάκρα, με αποτέλεσμα την μείωση του προσδόκιμου ζωής. Το 2^ο τσάκρα έχει λιγότερη ενέργεια στον άνδρα από την γυναίκα. Εάν αυτή η μειωμένη ενέργεια ξοδευθεί με σεξουαλική λειτουργία χωρίς αισθήματα έχει αποτέλεσμα την μείωση της βιωσιμότητας. Ο άνδρας όμως ο οποίος, αντίθετα από τους άλλους, λειτουργεί ως γυναίκα σε τέτοιες περιπτώσεις, κάτι που ισχύει για μυημένους και μόνον, ζεί περισσότερο. Και αυτό ισχύει για μυημένους που έχουν κάνει την μύηση πράξη ζωής. Αυτό ισχύει και για την γυναίκα, αλλά σε εκείνην το 2^ο τσάκρα έχει περισσότερη ενέργεια από το σύμπαν, ακριβώς για την διαιώνιση του είδους. Η μύηση, αυτή καθεαυτή κατευθύνει τις επιλογές σε αυτό το θέμα είτε το θέλουμε είτε όχι. Ο άνδρας που ερωτεύεται πρώτα πνευματικά και μετά σωματικά έχει περισσότερες πιθανότητες μακροζωϊας, και αγγίζει το θηλυκό προσδόκιμο ζωής. Φυσικά με το ανάλογο τίμημα, από την μη συμμόρφωση στα εξωτερικά πρότυπα. Φυσικά, τον πραγματικά μυημένο αυτό τον αφήνει αδιάφορο. Η μύηση δεν επιζητά κανενός είδους επιβεβαίωση σε εξωτερικά επίπεδα.

Αν αυτό που περιγράφουμε πιο πάνω δεν λειτουργήσει, δηλαδή εάν το άλογο δεν σύρει το κάρο, εάν η ψυχή δεν καθοδηγήσει τις αισθήσεις, αλλά το αντίστροφο, τότε έχουμε απλή εγωϊστική ικανοποίηση, χωρίς κανείς να ασχοληθεί με τον άλλον. Ένα απλό ενδιαφέρον που παρατηρούμε, είναι κι αυτό εγωϊστικό, από την άποψη της ανταποδοτικής απόλαυσης. Η θυσία είναι αυτή που διέπει κάθε εσωτερική λειτουργία, και ο έρως είναι ύψιστη εσωτερική και πνευματική λειτουργία.

Αν θεωρήσουμε την ανθρώπινη φύση διαιρεμένη σε 3 μέρη, Θεός, άνθρωπος, ζωώδης φύση, τότε σύμφωνα με την Σ. Αντζακα, εάν η ψυχή δεν καθοδηγήσει τις αισθήσεις, θα έχουμε παρεμπόδιση της αναζήτησης της ζωώδους φύσης μας να εκφρασθεί ως Θεός, να ανέβει επίπεδο.

Και αντιγράφοντάς την θα λέγαμε: «ο άνδρας που εκτονώνεται πορνικά είτε σε πόρνη είτε στην αγαπημένη του, πεθαίνει στις εσωτερικές περιοχές του».

Ο Giordano Bruno έλεγε ότι «τα κατώτερα ύδατα αντιτίθενται στα Ανώτερα». Τα κατώτερα είναι αυτά που τυφλώνουν τον άνθρωπο, ενώ τα ανώτερα τον φωτίζουν. Η κλασσική μυθολογία μιλά για την πλημμυρίδα και την αμπώτιδα που η μεν πρώτη γεννά τους ανθρώπους, η δε δεύτερη τους Θεούς. Είναι η καθοδική και ανοδική πορεία των υδάτων. Το γνωστό μας "Μεγάλο Εργο", η ύψιστη λειτουργία που επιδιώκουμε να πραγματοποιήσουμε κάθε μέρα, και κάθε ώρα από την μύησή μας, είναι το έργο που πραγματοποιείται εντός μας αφού όμως αυτοκαθαρθούμε, και καταστούμε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε τη μύηση και τις επιπτώσεις της. Κάτι παρόμοιο γίνεται στον Ερωτα, όπου το κάθε φύλο, καλείται να τον αντιμετωπίσει ως κάτι θεϊκό και όπου στο τέλος, το θεϊκό μέσα του, θα συναντήσει το θεϊκό μέσα της. Τότε έχουμε πράγματι "Μεγάλο Εργο".

Ο Σκώτος Εριγένης αναφέρει ότι ο Ιησούς γεννήθηκε ως άνδρας αλλά αναστήθηκε ως Ανδρόγυνος, επιστρέφοντας στην αρχική πηγή κατέχοντας και την αρσενική και την θηλυκή φύση.

Και όπως έχουμε την ηρωϊκή αρρενωπότητα και την διονυσιακή, καθώς και την φαλλική, την ασκητική και την απολλώνεια, έτσι έχουμε αντίστοιχα την δημητριακή και την αφροδισιακή θηλυκότητα. Την Μητέρα και την Ερωμένη. Οι λειτουργίες τους διαφορετικές. Αυτό που καλείται να κάνει ο μυημένος, ο κάθε μυημένος και η κάθε μυημένη είναι να ισορροπήσει ανάμεσα σε αυτές τις λειτουργίες, ώστε να μπορέσει το άλογο (αγάπη) να σύρει το κάρο (αισθήσεις). Διαφορετικά έχουμε τον άνδρα δυνάστη και την δαιμονική γυναίκα που απορροφά και καταστρέφει τον άνδρα.

 

Η πράξη αυτή συμβολίζεται από τους Μύθους του Οσίριδος και της Ισιδας με τους πολύ σημαντικούς συμβολισμούς που περιλαμβάνονται στις μυήσεις του Διδασκάλου της Τέχνης και της Αιγυπτίας Διδασκάλισσας.

Προκειμένου να κατανοήσουμε στο μέγιστό της την διαδικασία των δύο φύλων, να διευκρινήσουμε ότι η Γυναίκα αποτελεί το παθητικό μέρος της ύπαρξης, το οποίο πρέπει να εξουσιασθεί. Εάν αυτό δεν συμβεί με επιτυχία, τότε έχουμε ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΠΤΩΣΗΣ. Το θηλυκό στοιχείο πρέπει να εξουσιασθεί όχι υποτιμητικά, αλλά υπερτιμητικά. Ακόμη και τα παραμύθια των παιδικών μας χρόνων το υπονοούν, διότι είναι φτιαγμένα από ανθρώπους που με τον ένα ή άλλο τρόπο μας μετέδωσαν αρχέτυπες αξίες είτε το κατανόησαν είτε όχι. Η φυλακισμένη πριγκήπισσα που απελευθερώνεται από τον Ιππότη, η Δουλκινέα που παρακινεί τον Δον Κιχώτη για να κάνει τα κατορθώματά του, η Βασίλισσα του Σαββά που γοήτεψε τον βασιληά Σολομώντα, η Ίσις που ανέστησε τον Όσιρι, το Τέρας που ανέστησε στην ψυχή της πεντάμορφης την ανιδιοτελή αγάπη για να την δώσει τελικά εκείνη σε άλλον.

Ας μην ξεχνάμε ότι ο χειροτονούμενος Ιερέας χορεύει τον χορό του Ησαϊα, όπως ακριβώς στο γαμήλιο Τυπικό, νυμφευόμενος όμως την Εκκλησία, και η Μοναχή νυμφεύεται τον Ιησού στο αντίστοιχο Τυπικό.

Η γυναίκα δεν είναι απλά το θηλυκό σε όλες αυτές τις διηγήσεις. Είναι η ψυχή που κατ’αρχήν αναζητά φυσικές απολαύσεις, και μετά περνά στις πνευματικές υπό την καθοδήγηση της Θεϊκής της ψυχής. Η πορεία του άνδρα ουσιαστικά εξαρτάται από αυτήν. Η κατάχρηση και η αλαζονεία εκ μέρους του είναι που θα τον καταστρέψουν και όχι η απλή συνεύρεση με το άλλο φύλο. Και αυτή η καταστροφή θα παρασύρει, αναπόφευκτα, οριστικά και αμετάκλητα σχεδόν και την γυναίκα. Η πτώση θα επαληθευθεί και θα επαναληφθεί με σημερινά δεδομένα.

Κάθε μέρα επαναλαμβάνεται η πτώση δίπλα μας. Επιβεβαιώνεται και επαληθεύεται με κάθε μεμονωμένη πράξη ατομικής καταστροφής μας.

Έτσι λοιπόν, λαμβάνοντας υπόψη ότι η γυναικεία φύση έχει την δημητριακή όψη ή μητρική και την αφροδισιακή ή ερωτική, αντιγράφοντας από το βιβλίο «η μεταφυσική του φύλου» τον Julius Evola, «Οσο απογοητευτικό κι αν ακούγεται για την αστική μας ηθικότητα, δεν είναι ως μητέρα αλλά ως ερωμένη που μπορεί μία γυναίκα να προσεγγίσει φυσιολογικά μία υψηλότερη τάξη, πράγμα το οποίο σημαίνει, όχι στην βάση της ηθικότητας, αλλά απλώς ενεργοποιώντας μία έμφυτη προδιάθεση του είναι της».

Νομίζω πως όλοι γνωρίζουμε ότι αυτή η λειτουργία είναι εμφανής δίπλα μας κάθε μέρα και κάθε στιγμή, σε εκφυλισμένη όμως μορφή.

Η λειτουργία αυτή, είναι απαραίτητη. Είναι το αίσθημα της αγωνιώδους κενότητας από την μη κατάκτηση ενός άνδρα. Όταν αυτό επιτευχθεί έχουμε την πλήρη αποθέωση της παθητικότητας που χαρακτηρίζει το θηλυκό στοιχείο. Τότε η γυναίκα δεν απορροφά απλά το σπέρμα αλλά την «βίρυα», δηλαδή την μαγική αρρενωπότητα, το είναι του αρσενικού.

Γράφει ο Gastone Ventura Μεγάλος Ιεροφάντης τά Τύπου μας από το 1966 έως το 1981: «Το θηλυκό θέλει να απελευθερώσει από το αρσενικό το σπέρμα του και την δύναμή του, και με αυτό να τον δεσμεύσει προς αυτήν διαμέσου του καρπού που αναβλύζει γιαυτόν τον σκοπό. Απελευθερώνοντας από το αρσενικό το σπέρμα του, το θηλυκό αποκομίζει από αυτόν δύναμη. Όμως,  πέραν αυτού, δεν μπορεί να του απελευθερώσει το δικαίωμα να «εκσπερματώνει». Μπορεί μόνον να εξουσιάσει (γιατί στην πραγματικότητα αυτή είναι που εξουσιάζει και όχι το αρσενικό) να διατηρήσει και να συντηρήσει, αλλά δεν μπορεί να «εκσπερματώσει».

Ουσιαστικά, όπως και ο Αριστοτέλης έλεγε, έχουμε αναρρόφηση του σπέρματος από την γυναίκα. Έτσι επιβεβαιώνεται ότι ο άνδρας είναι παθητικά ενεργός, ενώ η γυναίκα ενργητικά παθητική. Δηλαδή εκείνη ενεργεί με την παθητικότητά της για να προκαλέσει την ενέργεια του άνδρα ο οποίος έτσι απλά υποκύπτει με την παθητικότητά του. Και όπως λέει και πάλι ο Gastone Ventura «πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι αρσενικό και θηλυκό είναι όροι δανεισμένοι στην γλώσσα επικοινωνίας για να μπορέσουμε να εκφρασθούμε (παράδειγμα: η σελήνη στα ιταλικά είναι θηλυκή, στα γερμανικά είναι αρσενική) και ότι όλα βασίζονται σε ένα βασικό ζήτημα: την γέννηση, γέννηση των ανθρώπων, των πλανητών, των αστερισμών, των ουρανών, των αιώνων, των αγγέλων, των θεών, των μυημένων. Και για να γίνει κατανοητό αυτό το ζήτημα στους ανθρώπους, επιλέχθηκαν δύο σύμβολα. Του φαλλού και του αιδοίου».

Στα εξωτερικά πεδία μόνον είναι ενεργητικός ο άνδρας και παθητική η γυναίκα. Στα λεπτά η γυναίκα είναι η ενεργητική και ο άνδρας ο παθητικός.

Έτσι μπορούμε να κατανοήσουμε καλύτερα το γεγονός ότι  η φράση που πρέπει να χαρακτηρίζει έναν μυημένο είναι «να είσαι ο εαυτός σου» και «να λές αλήθεια στον εαυτόν σου».

Κανείς δεν μπορεί να ορίσει  μία άλλη λογική και μία άλλη αλήθεια σε έναν Μυημένο. Ο Μυημένος γνωρίζει την Αλήθεια και βαδίζει σύμφωνα με αυτήν. Δεν ασχολείται με την γνώμη των μη γνωριζόντων. Την ακούει, αλλά εκείνος υπηρετεί την Αλήθεια γιαυτό δεν μπορεί να την διαψεύσει. Ο πολεμιστής και ασκητής άνδρας βρίσκει το πολικό του αντίθετο στην ερωμένη και μητέρα.

Δικαίως ο Τύπος μας σεβόμενος και υποκλινόμενος στην υπέρτατη αυτή μαγική και μυητική διαδικασία των δύο φύλων, μόλις ο νεομυούμενος ή η νεομυούμενη φορέσει το τελετουργικό περίζωμα, του προσφέρει 2^ο ζευγάρι γάντια «για την αντίθετη πολικότητά του».

Πηγές:

1) Η γυναικεία μύηση στον Ελευθεροτεκτονισμό. Sebastiano Caracciolo

2) Η μεταφυσική του Φύλου. Julius Evola. 3) Δοσίληθο Πέος. Σοφία Αντζακα

Η Αποκάλυψη του Ιωάννη, η Σφίγγα της Αιγύπτου, τα TARO και η Ανάσταση

Οι 4 μορφές της Αποκάλυψης πανηγυρίζουν την Ανάσταση, την Ολοκλήρωση και την Λύτρωση!

Ο Μυημένος έχει κρούσει την θύρα του Ναού της Πυραμίδας για να αλλάξει την συνειδητότητά του! Για να μετατρέψει τον στόχο των σκέψεών του. Για να μετασχηματίσει την αντίληψή του.

Ηταν μεγάλη τιμή του που από απλός άνθρωπος των ΠΑΡΟΡΜΗΣΕΩΝ έγινε άξιος να παρουσιασθεί ως ΒΕΒΗΛΟΣ κρούων την θύρα του Ναού της Πυραμίδας... Ως Μυημένος πλέον έχει το «βαρύ προνόμιο» να αλλάζει την ζωή του εκ των άνω !

Η πορεία του αυτή σηματοδότησε, αμετάκλητα, στο διηνεκές, την απόφασή του να αλλάξει... Ή σε αυτήν ή σε άλλη ζωή. Πισωγύρισμα δεν υφίσταται διότι η Θεία Δημιουργία δεν οπισθοδρομεί ποτέ... Και μη οπισθοδρομώντας, δεν επιτρέπει ούτε στα κύτταρά της να το πράξουν! Το κύτταρο που οπισθοδρομεί, αλλάζει την ζωή του εκ των κάτω και... οπισθοδρομεί εντός του!

Η Ανάσταση του Χριστού, μας θυμίζει ότι είμαστε «ειδικές δυνάμεις» του πνεύματος, στρατιώτες της αιώνιας πάλης. Οφείλουμε να Αναστηθούμε εν ζωή, πρώτοι εμείς για να παρασύρουμε και τους γύρω μας. Δεν διατηρούμε το δικαίωμα του εφησυχασμού. Το προνόμιο της Μύησης δεν είναι προνόμιο επανάπαυσης και απόλαυσης. Είναι προνόμιο με μεγάλο ειδικό βάρος, είτε το γνωρίζουμε είτε όχι.

Ο Μυημένος έχει δικαίωμα σε λιγότερα λάθη ενώ ο βέβηλος σε περισσότερα. Ας το σκεφθούμε σοβαρά...

Ας διαλογισθούμε στην ΧΧΙ^η κάρτα Taro «Ο Κόσμος». Σηματοδοτεί ακριβώς την ολοκλήρωση ενός κύκλου και το ξεκίνημα ενός άλλου. Αυτό που η Ανάσταση μας διδάσκει. Οι 4 μορφές στα άκρα της κάρτας, Ταύρος, Λιοντάρι, Αετός, Αγγελος, είναι οι 4 μορφές της Αποκάλυψης. Η Σφίγγα με κεφάλι Ανθρώπου, νύχια Λέοντος, πόδια Ταύρου και φτερά Αετού.

Η Σφίγγα ίσταται στο πάνω μέρος της Χ^ης κάρτας Taro «Ο Τροχός της Τύχης» (γράμμα י) επιβλέποντας την περιστροφή του. Τώρα μετά την ΧΧ^η κάρτα Taro «Η Κρίση» (γράμμα ר) που συμβολίζει την Ανάσταση, την διαρκή νίκη της ζωής στον θάνατο, της πνευματικής όμως ζωής στον υλικό θάνατο, περνάμε στην ΧΧΙ^η κάρτα Taro «Ο Κόσμος» (γράμμα ת) που σηματοδοτεί την ολοκλήρωση. Εδώ οι 4 μορφές της Αποκάλυψης πανηγυρίζουν την Ολοκλήρωση και την Λύτρωση!

Αντίστοιχο γράμμα Εβραϊκού Αλφαβήτου της κάρτας «Ο Κόσμος»: το ת (Τάου). Γράμμα διπλό: (πεθαίνω και ανασταίνομαι). Αριθμητική του αξία: 400. Θεοσοφική αναγωγή: 4+0+0=4. Τέσσερα στοιχεία, 4 εποχές, 4 μορφές στην Σφίγγα, 4 Ευαγγελιστές, 4 τροπές του έτους (2 Ηλιοστάσια + 2 Ισημερίες), 4 πλευρές της Στοάς (φυσικό, διανοητικό, συναισθηματικό, πνευματικό), 4 άκρες του σταυρού. Το ίδιο το ψηφίο “4” είναι ο σταυρός της σταύρωσης με ενωμένη την Ανατολή και τον Αστρικό Βορρά από όπου προέρχεται το ΦΩΣ!

Αντίστοιχος πλανήτης ο Ηλιος! Μέταλλο ο Χρυσός! Χαρακτηριστικό: ΛΥΤΡΩΣΗ. Λύτρωση που είναι η προσωπική μας Ανάσταση!

.Εχω Aνθρώπινο κεφάλι για να γνωρίσω. Νύχια Λέοντος για να τολμήσω. Πόδια Ταύρου για να θελήσω. Φτερά Αετού για να σιγήσω.

Εχω την ΓΝΩΣΗ και έτσι ΤΟΛΜΩ. Με την ΘΕΛΗΣΗ μου προχωρώ και επανέρχομαι για να συνεχίσω ΣΙΩΠΗΛΑ το έργο μου.....!

Συνέντευξη 27/3/2014

Αναδημοσίευση από:   http://tektonismos.blogspot.gr/2014/03/blog-post_3689.html#more  
Συνέντευξη στο Ελληνικό Πρακτορείο Τεκτονικών Ειδήσεων, με την ευκαιρία των 25 χρόνων του Αρχαίου και Αρχέγονου Ανατολικού Τύπου Μισραΐμ και Μέμφις  στην Ελλάδα.

1. Πότε μυηθήκατε στον Τεκτονισμό και σε ποιά Τεκτονική Δύναμη;

Στον Τεκτονισμό μυήθηκα το 1987, στο τότε Παγκόσμιο Τεκτονικό Τάγμα  «Humanitas» το οποίο μόλις είχε εγκατασταθεί στην Ελλάδα. Ηταν μία νέα προσπάθεια του αείμνηστου Τριαντάφυλλου Κοτζαμάνη, ο οποίος ήθελε να ασχοληθεί με Τεκτονισμό που ασχολείται αποκλειστικά με τον Εσωτερισμό. Δυστυχώς, όμως, η αλλαγή πορείας του «Humanitas» ανάγκασε όλα τα τότε μέλη στην Ελλάδα να αποχωρήσουν. Το γεγονός αυτό, όμως, είχε το θετικό επακόλουθο να συνεργαστούμε και να εγκαταστήσουμε το 1989, τον Αρχαίο και Αρχέγονο Ανατολικό Τύπο Μισραΐμ και Μέμφις και στην Ελλάδα.

2.     Τι ήταν αυτό που σας οδήγησε να χτυπήσετε την θύρα του Ναού;

Η ακλόνητη πεποίθησή μου ότι ο άνθρωπος δεν έρχεται στον κόσμο αυτόν μόνον για να ζήσει μία ζωή απολαύσεων ή βασάνων. Αισθανόμουν με λίγα λόγια την ανάγκη να βρω απαντήσεις, να εξηγήσω πράγματα και να κατανοήσω το τί συμβαίνει στο Σύμπαν αλλά και την καθημερινή ζωή. Να προσεγγίσω απαντήσεις στα προαιώνια ερωτήματα «Ποιός είμαι» «Από πού έρχομαι» «Πού πηγαίνω»

3.     Σε ποιους τομείς της ζωής σας  σας βοήθησε ο Τεκτονισμός;

Βοηθήθηκα να επαναπροσανατολίσω αντιλήψεις, να δώ με διαφορετικό τρόπο αξίες της ζωής, να προσεγγίσω με διαφορετικό τρόπο πεποιθήσεις και γνώσεις και να μάθω ότι ο άνθρωπος οφείλει να ανέλθει σε ανώτερα επίπεδα συνειδητότητας εάν θέλει να τιμήσει την ιδιότητά του ως Δημιούργημα «κατ’εικόνα και ομοίωσιν».

4.     Μιλήστε μας για Αρχαίο και Αρχέγονο Ανατολικό Τύπο των Μισραΐμ και Μέμφις. Ποια η ουσιαστική του διαφορά από τους άλλους Τύπους;

Ο Αρχαίος και Αρχέγονος Ανατολικός Τύπος Μισραΐμ και Μέμφις είναι ένας Τεκτονικός Τύπος όπως όλοι οι άλλοι Τεκτονικοί Τύποι που πέρασαν από την Ανθρωπότητα (Σκωτικός, Υόρκης, Γαλλικός Παραδοσιακός, Αυστ. Τηρήσεως, Swedemborg κ.α.) με τα δικά του βεβαίως Τυπικά και Κανονισμούς, τα οποία τηρεί αυστηρά.

Δεν υπάρχουν μεταξύ μας διαφορές στόχων και προσανατολισμού.

Όμως, δεν κάνουμε ποτέ ομαδικές μυήσεις γιατί είμαστε ιδεολογικά αντίθετοι με αυτό, δεν εισπράτουμε μύητρα, επίσης για τον ίδιο λόγο, και οι ομιλίες εντός των Στοών, επικεντρώνονται αυστηρά σε θέματα αποσυμβολισμού του εκάστοτε Τυπικού του εκάστοτε βαθμού.

Συγκεκριμένα, πιστεύουμε ότι η Μύηση είναι θέμα αυστηρά προσωπικό (όπως μας κληροδοτήθηκε από την αρχαιότητα). Επίσης, ως ανταπόδοση για την μύηση οφείλει ο Μυούμενος να μετασχηματίσει τον εσωτερικό του κόσμο σύμφωνα με τις εκάστοτε διδασκαλίες, και όχι να την αποτιμήσει με υλικά δεδομένα. Η αύξηση βαθμού έρχεται ως επακόλουθο γνώσης του υπάρχοντος βαθμού και όχι σε συγκεκριμένα χρονικά διαστήματα.

Βεβαίως σεβόμαστε όλες τις προσπάθειες, όχι μόνον στα λόγια αλλά και έμπρακτα. Εάν δεν κάνω λάθος πρέπει να είμαστε ο μόνος Τεκτονικός Οργανισμός που αναγνωρίζει επίσημα κάθε Τέκτονα και Τεκτονίδα οποιουδήποτε Τάγματος, ανεξάρτητα του εάν έχουμε σχέση αναγνώρισης και φιλίας με το Τάγμα στο οποίο είναι ενταγμένος.

Επίσης, έχουμε Ανδρικές στοές με Ανδρικά Τυπικά και Γυναικείες με Γυναικεία Τυπικά.

5.     Ποια είναι η ιστορία και η πορεία του Τύπου στην Ελλάδα;

Το Τάγμα μας είναι διεθνές. Η διεθνής του έδρα είναι στην Bologna της Ιταλίας. Το 1989, ο αείμνηστος Τριαντάφυλλος Κοτζαμάνης, εγκαταλείποντας κάθε άλλη Τεκτονική δραστηριότητα, και στην προσπάθειά του να λειτουργήσει στα πλαίσια ενός Τάγματος αυστηρά Παραδοσιακού με προσήλωση στον Εσωτερισμό και τις διδασκαλίες του, συνεργάστηκε με τον τότε Μεγάλο Ιεροφάντη (Παγκόσμιο Μεγ.Διδάσκαλο και Υπ.Ταξιάρχη) Sebastiano Caracciolo, ο οποίος ήλθε με αντιπροσωπεία στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκαν οι πρώτες Στοές, Ανδρικές και Γυναικείες. Από τότε λειτουργεί αδιάκοπα μέχρι σήμερα, με Στοές της Συμβολικής και της Φιλοσοφικής σειράς.

6.     Ποια η άποψή σας για τον Αμιγή και για τον Μικτό Τεκτονισμό;

Είμαστε Αμιγές Τάγμα, όμως και Ανδρικό και Γυναικείο. Δηλαδή έχουμε αμιγώς Ανδρικές Στοές καθώς και αμιγώς Γυναικείες, οι οποίες όμως δεν λειτουργούν με τα ίδια Τυπικά διότι τότε θα ήταν μία απλή διαφορετική ημέρα και ώρα συνεδρίασης. Οι Άνδρες έχουν Ανδρικά Τυπικά και οι Γυναίκες Γυναικεία.

Πιστεύουμε ότι η Γυναίκα και ο Άνδρας έχουν διαφορετική μυητική συμπεριφορά, είναι διαφορετικά όντα από άποψη μυητικής προσέγγισης και γι’αυτό απαιτούνται α) διαφορετικά σύμβολα β) διαφορετικοί μύθοι και γ) διαφορετική μυητική πορεία. Πιστεύουμε στην Ισότητα αλλά όχι στην Ομοιότητα.

Βεβαίως υπάρχουν σύμβολα κοινά (όπως ο διαβήτης, ο γνώμων και το Ιερό βιβλίο) καθώς και μύθοι κοινοί, όπως επίσης και κοινές προσεγγίσεις τους. Όμως η βασική μυητική πορεία κατά την γνώμη μας πρέπει να είναι διαφορετική, διότι μόνον έτσι αναδεικνύεται ο πραγματικός ρόλος της Γυναίκας ο οποίος σε καμμία περίπτωση δεν είναι να αντιγράψει τον Ανδρα. Κυρίαρχη θέση στους Γυναικείους μύθους κατέχουν ο μύθος της Εδέμ, της Εύας και της Ισιδας.

Ασφαλώς σεβόμενοι κάθε Τεκτονική προσπάθεια, σεβόμαστε και τον Μικτό Τεκτονισμό και τον Γυναικείο που λειτουργεί με Ανδρικά Τυπικά.

7.     Που οφείλεται κατά την άποψη σας η αρνητική στάση της Ελληνικής κοινωνίας απέναντι στον Τεκτονισμό;

Αυτό κατά την γνώμη μου οφείλεται στο ότι ο Τεκτονισμός δεν αυτοπροστατεύθηκε. Άφησε να εισέλθουν στις τάξεις του άνθρωποι α) από απλή περιέργεια β) με μόνη διάθεση να βρουν κάποια ενασχόληση που θα τους λύσει ίσως και τα επαγγελματικά ή οικονομικά προβλήματα..., ή γ) ανθρώπους που νομίζουν ότι φορώντας μία στολή και παίρνοντας κάποιο αξίωμα θα επιβεβαιώσουν τον εγωϊσμό τους, και θα καλύψουν ενδεχομένως άλλα κενά της ζωής τους.

Όλοι αυτοί, όμως, εάν δεν βρούν κάτι απόλα αυτά, θα αποχωρήσουν και φεύγοντας (απογοητευμένοι!) θα ρίξουν και την απαραίτητη λάσπη πίσω τους.  Αυτή η λάσπη τροφοδότησε και τα διάφορα κατά καιρούς σενάρια. Και αυτό δεν είναι καθόλου Ελληνικό φαινόμενο. Είναι διεθνές! Μην ξεχνάμε ότι η κοινωνία μέσα στα αμέτρητα προβλήματά της, ψάχνει για ενόχους με κάθε τίμημα. Κάποιος πρέπει να φταίει για όλα αυτά που συμβαίνουν. Η εύκολη λάσπη πέφτει πάντοτε σε ο,τιδήποτε έχει μυστικότητα.

8.     Μπορεί κατά τη γνώμη σας ο Τεκτονισμός να βοηθήσει στην «ανασυγκρότηση» της Ελληνικής κοινωνίας (σε επίπεδο αρχών και αξιών);

Για να ανασυγκροτηθεί η κοινωνία, πρέπει να ανασυγκροτηθεί κάθε μεμονωμένο κύτταρό της. Και ο Παραδοσιακός Τεκτονισμός επιδιώκει ακριβώς την ανασυγκρότηση του κάθε μέλους του το οποίο μετά θα επηρεάσει θετικά την κοινωνία.

Η κοινωνία θα γίνει διαφορετική όταν οι λίθοι της είναι κατεργασμένοι και όχι ακατέργαστοι. Δεν αρκούν φιλάνθρωπες πράξεις. Αυτές έπρεπε να υπάρχουν ούτως ή άλλως, και αλίμονο εάν έπρεπε κάποιος να γίνει Τέκτων για να γίνει φιλάνθρωπος. Η κοινωνία θα αλλάξει εάν και όταν τα μέλη της αλλάξουν. Μπορεί και πρέπει επομένως να ανασυγκροτηθεί εάν μεμονωμένα κύτταρά της, φωτισμένα μυαλά, επηρεάσουν με την συμπεριφορά τους το άμεσο περιβάλλον τους. Όπως αλλάζοντας τα υλικά ενός οικοδομήματος, αλλάζει και το αποτέλεσμα. Σήμερα ειδικά, που οι αξίες έχουν εκπέσει στο χαμηλότερό τους σημείο, σήμερα είναι που ο Τέκτων και η Τεκτονίδα έχουν χρέος να αναλογισθούν ότι οφείλουν με το προσωπικό ανιδιοτελές παράδειγμά τους, να επηρεάσουν κάθε πτυχή της ζωής που τους περιβάλλει. Χωρίς τυμπανοκρουσίες, χωρίς θόρυβο, χωρίς ανάγκη ανταπόδοσης και ανταμοιβής.

Η απάντησή μου επομένως είναι «Ναι» μπορεί να βοηθήσει εάν...

Εάν κάθε Τέκτονας ή Τεκτονίδα ενστερνισθεί ότι είναι κύτταρο του ενός και ίδιου Οργανισμού: Του σώματος της Ανθρωπότητας!

Εάν κάθε Τέκτονας ή Τεκτονίδα κάνει πράξη την αγάπη σε κάθε δημιούργημα του Δημιουργού. Εάν κάθε Τέκτονας ή Τεκτονίδα κάνει πράξη την αλληλεγγύη. Οχι μόνον προς Τέκτονες αλλά προς όλους!

Εάν κάθε Τέκτονας ή Τεκτονίδα αποφασίσει να ζήσει ως Μυημένος. Τότε πράγματι κάποια μέρα κάτι θα αλλάξει.

Δεν πιστεύουμε στην επιλεκτική αλληλεγγύη που γίνεται μόνον μεταξύ Τεκτόνων, διότι κάτι τέτοιο, κατά την γνώμη μας, είναι ρατσιστικό. Πιστεύουμε στην αλληλεγγύη σε οποιονδήποτε έχει ανάγκη.

9.     Που πιστεύετε ότι οφείλεται η έντονη αντιπαράθεση που αναπτύσσεται κατά καιρούς μεταξύ των ελληνικών Τεκτονικών Δυνάμεων;

Κατά την γνώμη μου οφείλεται στο γεγονός ότι οι περισσότεροι θέλουν να ηγηθούν. Όλοι θέλουν να είναι Διδάσκαλοι, και κανείς Μαθητής. Κι’όμως! Η υπέρτατη τιμή είναι να είσαι Μαθητής. Θα πρέπει ο Τεκτονισμός να αυτοπροστατευθεί. Να μην δέχεται στους κόλπους του μέλη που θέλουν να ικανοποιήσουν την ματαιοδοξία τους, και να το επισημαίνει αυτό από την αρχή! Πριν την εισδοχή! Όχι μετά! Ας μπούν λιγότεροι. Πολύ λιγότεροι.

Εάν αυτό δεν γίνει, τότε θα έχουμε συνεχώς νέα Τάγματα και νέες αντιπαραθέσεις. Με τέτοιες συνθήκες, οι αγνοί και σεμνοί Τέκτονες απογοητεύονται και φεύγουν κι’αυτοί. Είναι καλύτερα ένα Τάγμα να έχει λίγα μέλη, αλλά αποφασισμένα να κάνουν Τεκτονισμό και μόνον...

Εξ’άλλου ο Τεκτονισμός υπάρχει για να αποβάλλει την τάση του ανθρώπου για βέβηλη δύναμη, και να τον βοηθήσει να βρεί την εσωτερική δύναμη εκείνη που θα του επιτρέψει να αυξήσει την ανιδιοτέλειά του και να γίνει φωτεινό κύτταρο στο περιβάλλον του, καθιστάμενος Ανθρωπος με «Α» κεφαλαίο. Ετσι έχει ελπίδες η ανθρωπότητα να μετασχηματισθεί.

10.  Ποια θέση πρέπει να κατέχει στη ζωή ενός Τέκτονα η αγαθοεργία;

Όλα τα Τυπικά του Τεκτονισμού όλων των βαθμών και όλων των Τύπων, ένα πράγμα υπονοούν: Αγάπη σε κάθε πλάσμα του Δημιουργού. Αυτό τα λέει όλα! Όμως δυστυχώς πολλές φορές η φιλανθρωπία γίνεται εφαλτήριο επίδειξης ισχύος. Στο Τάγμα μας τουλάχιστον, απαγορεύουμε την επώνυμη φιλανθρωπία. Θεωρούμε ότι είναι επίδειξη, προβολή, ακόμη και εάν βοηθιέται κάποιος και πάλι. Η φιλανθρωπία δεν πρέπει να φουσκώνει τον εγωϊσμό του δότη, αλλά να δίδει ευκαιρίες και βοήθεια στον πάσχοντα αυστηρά και μόνον!

Ο Τεκτονισμός έχει ως προτεραιότητα να δημιουργεί Φιλάνθρωπους, οι οποίοι (ο καθένας προσωπικά ανώνυμα και αθόρυβα) θα κάνουν πράξη τις διδαχές αυτές.

11.   Τι θα λέγατε στους νέους –ες που ενδιαφέρονται να ενταχθούν στην Αδελφότητα;

       Να αποφασίσουν ότι εντασσόμενοι στην Παγκόσμια Τεκτονική Αλυσο οφείλουν να αλλάξουν. Να γίνουν καλύτεροι. Να μάθουν ότι ο Τέκτων και η Τεκτονίδα έχουν 2 βασικές αρχές: 1) Δεν κάνουν στον άλλον αυτό που δεν θέλουν να τους κάνουν οι άλλοι, και  2) Λειτουργούν με μυητικές αρχές είτε τους το αναγνωρίσει κάποιος ποτέ είτε όχι! Και για να λειτουργήσουν αυτά τα δύο, θα πρέπει ο υποψήφιος να έχει κατ’αρχήν αποδεχθεί μέσα του ότι είναι ένας ακατέργαστος λίθος ο οποίος οφείλει να γίνει κατεργασμένος.

Άλλωστε αυτή είναι και η πρώτη πράξη που κάνει ο Μυημένος εντός της Στοάς, μετά την Μύησή του. Κρούει τον ακατέργαστο λίθο, ο οποίος είναι ο ίδιος του ο εαυτός!

Τα βασίλεια της ύπαρξης, η μύηση και εμείς

Παρατηρώντας την πορεία μας, πολλές φορές έχουμε αναρωτηθεί, τί είναι αυτό που σηματοδότησε την απόφασή μας για Μύηση. Και, τελικά, ποιό είναι το αποτέλεσμα ;

Όλη η Mυητική διαδικασία έχει σαν σκοπό να μεταφέρει το κέντρο των αποφάσεών μας, σε ένα επίπεδο όπου θα βασιλεύει η ελεύθερη βούληση. Η βούληση εκείνη που θα έχει ελευθερωθεί από αγκυλώσεις που εξυπηρετούν βέβηλες καταστάσεις. Ούτε παρορμητισμοί ούτε αντανακλαστικές επιλογές. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι εγκαταλείπουμε πράξεις, για να λυτρωθούμε από αυτές.

Πολλοί, δυστυχώς, καλλιεργούν στον εαυτόν τους μία διαδικασία που τείνει όλο και περισσότερο να τους επελευθερώσει από καθημερινές σκέψεις που ανήκουν στο καθεστώς πτώσης που ανήκουμε. Να απεμπλακούν από βέβηλες παρορμήσεις, βάζοντάς τες στο περιθώριο. Να δραπετεύσουν από τις καθημερινές επιλογές που κυβερνούν την ζωή μας, νομίζοντας ότι έτσι θα παγιώσουν την μύηση μέσα τους. Νομίζουν ότι έτσι εξυπηρετούν την μυητική διαδικασία, και θεωρούν το όλο αυτό εγχείρημα ως τμήμα του οφειλόμενου εξαγνισμού.

Καμμία γνήσια εσωτεριστική γραμμή, καμμία ατραπός μαθητείας, κανένα δρόμος κανενός φωτισμένου μύστη δεν δίδαξε, ούτε άφησε ποτέ να εννοηθεί κάτι τέτοιο. Γι’αυτόν τον λόγο και ο πραγματικός διδάσκαλος ουσιαστικά στέκεται έξω και πάνω από το πρόβλημα του μαθητή του, δίδει την συμβουλή εκείνη που δεν θα είναι σε καμμία περίπτωση συνταγή, αλλά απλά θα οδηγεί τον μαθητή να βρεί εκείνος την συνταγή που χρειάζεται. Διαφορετικά δεν είναι ούτε δάσκαλος, και, αλίμονο, ούτε μαθητής. Ο πραγματικός δάσκαλος, δεν λέει ποτέ «θα κάνεις αυτό, ή εκείνο». Λέει αντίθετα «αν θέλεις αυτό το αποτέλεσμα, ο δρόμος είναι αυτός, αν θέλεις το άλλο, ο δρόμος είναι διαφορετικός». Εξηγεί που οδηγεί κάθε πράξη, και η επιλογή είναι και πρέπει να είναι του μαθητή και μόνον.

Ουσιαστικά, καμμία δραστηριότητα της υλικής μας ύπαρξης δεν πρέπει να εγκαταλείπεται. Καμμία δεν πρέπει να περιορίζεται, καμμία δεν πρέπει να καταπιέζεται. Ο μυημένος δρά σε όλα τα επίπεδα, όμως το κάνει με έναν άλλον τρόπο, ο οποίος αναδεικνύει τις μυητικές του προθέσεις και επιλογές, αντί να αναδεικνύει τις βέβηλες.

Ο μυημένος δεν είναι άνθρωπος που βλέπει την σημερινή και την αυριανή ημέρα. Κοιτάζει πάρα πέρα. Όπως ο έμπειρος οδηγός δεν ακολουθεί απλά τον μπροστινό του, αλλά κοιτάζει την τελική του πορεία. Όπως ο καθηγητής παρατηρεί έναν μαθητή του, γιατί αποβλέπει στον τελικό σκοπό που είναι η μόρφωσή του, έτσι και ο μυημένος δρά με έναν δικό του κανόνα που είναι η εξυπηρέτηση του θείου σχεδίου. Χωρίς να λαμβάνει υπόψη του, εάν αυτό που κάνει φαίνεται έτσι ή αλλιώς. Θα κριθεί από τον Δημιουργό και μόνον, και ίσως από αυτούς που τον κατάλαβαν.

Ο άνθρωπος ανήκει στην τετράδα των βασιλείων της φύσης που είναι το ορυκτό, το φυτικό, το ζωϊκό και το ανθρώπινο. Το κάθε βασίλειο από αυτά, κάνει τον δικό του κύκλο στις επιλογές μας. Παίζει τον δικό του ρόλο στην ζωή μας και το κάθε ένα από αυτά χρωματίζει με τα χαρακτηριστικά του τον τρόπο με τον οποίο θα δούμε τα πράγματα. Και τα 4 αυτά βασίλεια συνδέονται μεταξύ τους.

Το ορυκτό έχει την ιδιότητα να αυξομειώνει τον όγκο του, και αστιστοιχεί στις αισθήσεις μας.

Το φυτικό έχει την ιδιότητα του ορυκτού, και επιπλέον έχει την ιδιότητα να πολλαπλασιάζεται, και αντιστοιχεί στα συναισθήματά μας.

Το ζωϊκό έχει τις ιδιότητες του φυτικού, και επιπλέον μετακινείται με την θέλησή του, ενώ αντοιστοιχεί στις σωματικές μας λειτουργίες.

Το ανθρώπινο βασίλειο έχει τις ιδιότητες του ζωϊκού, αλλά επιπλέον έχει αυτοσυνείδηση. Εχει επίγνωση, έστω και χωρίς να το αντιλαμβάνεται συνειδητά, της θεϊκής σπίθας που βρίσκεται μέσα του, και φυσικά, στην καλύτερη περίπτωση μπαίνει στην μυητική διαδικασία η οποία θα φουντώσει αυτήν την σπίθα βάζοντάς τον σε μία διαδικασία χωρίς επιστροφή. Χαρακτηριστικό του είναι η διάνοια. Είναι όμως μόνον διάνοια ο άνθρωπος? Ασφαλώς όχι, και θα δούμε το γιατί.

Κάθε βασίλειο όπως είδαμε και προηγουμένως έχει όλα τα χαρακτηριστικά του κατώτερού του, συν ένα δικό του χαρακτηριστικό, το οποίο όμως είναι και προϋπόθεση του αμέσως ανωτέρου του. Κάθε βασίλειο επομένως συναλλάσεται με τα δύο εκείνα που είναι ακριβώς κάτω και ακριβώς πάνω από αυτό. Μέσω όμως του αμέσως κατωτέρου του, συναλλάσεται και με το ακόμα πιο κάτω από το κατώτερό του, και με τον ίδιο τρόπο κάθε βασίλειο συναλλάσεται με όλα, αλλά σε διαφορετικό βαθμό.

Έτσι και το ανθρώπινο βασίλειο επηρεάζεται εκτός από τα κατώτερά του και από άλλα βασίλεια πάνω από αυτό.

Πάνω από το ανθρώπινο υπάρχουν το πλανητικό, το ηλιακό κ.α.

Έτσι και ο άνθρωπος έχει χαρακτηριστικά του ορυκτού, του φυτικού, του ζωϊκού αλλά και των ανωτέρων από αυτόν, όπως του πλανητικού, του ηλιακού και άλλων, που κυβερνώνται από τις αόρατες δυνάμεις του Σύμπαντος.

Τα χαρακτηριστικά αυτά κυβερνούν τις καθημερινές του λειτουργίες σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό.

Το κατά πόσον τα χαρακτηριστικά του ορυκτού μας κυβερνούν και πόσο επηρεαζόμαστε από λειτουργίες μέσα μας που αντιστοιχούν στο ζωϊκό, ή στο φυτικό, ή το κατά πόσον αντίθετα οι επιλογές μας κυβερνώνται από ανώτερα από ανθρώπινο βασίλεια, εξαρτάται αποκλειστικά και μόνον από εμάς.

Ο άνθρωπος ευρισκόμενος ανάμεσα στο ζωϊκό και το πλανητικό έχει άμεσο επηρεασμό από τα χαρακτηριστικά των δύο αυτών βασιλείων. Το μεν ζωϊκό έχει να κάνει με τις σωματικές μας λειτουργίες, το δε πλανητικό με τις αόρατες δυνάμεις. Δηλαδή με αυτές που προέρχονται από ενέργειες του σύμπαντος.

Κάθε μας πράξη έχει χαρακτηριστικά όλων των βασιλείων. Η μύηση ανακατευθύνει τα ποσοστά επηρεασμού των επιλογών μας. Δεν αφαιρεί τίποτα από τις επιλογές μας ούτε και πρέπει να το κάνει. Η ύπαρξή μας είναι έτσι φτιαγμένη ώστε να δέχεται επιδράσεις από ολόκληρο το Σύμπαν. Όλα τα βασίλεια επικοινωνούν και πρέπει να επικοινωνούν μεταξύ τους. Κανείς δεν έχει δικαίωμα να κλείσει τον δρόμο σε κάποιο από αυτά, δηλαδή στα χαρακτηριστικά που το συνοδεύουν.

Δυστυχώς πολλοί που ακολουθούν την μυητική ατραπό, την οποιαδήποτε μυητική ατραπό, είτε από άγνοια, είτε από λάθος συμβουλές/συνταγές, απομονώνουν κάποιες πράξεις από την ζωή τους, και κλείνουν ουσιαστικά τον δρόμο επικοινωνίας των βασιλείων μεταξύ τους. Γι’αυτόν τον λόγο ένας ενσυνείδητος Διδάσκαλος δεν δίδει και δεν πρέπει ποτέ να δίδει έτοιμες συνταγές, διότι αυτές στα αυτιά ενός μαθητή εμφανίζονται σαν να αποκλείουν δρόμους, ενώ ανοίγουν άλλους διάπλατα όπου όλα θα λυθούν. Δήθεν η φώτιση θα βρίσκεται στην επόμενη γωνία, η μύηση θα έχει ανοίξει διάπλατα τις πόρτες της και η μυητική πραγμάτωση θα εμφανίζεται ως ένα γεγονός.

Ο μυημένος οφείλει ακριβώς να δράσει με όλα τα χαρακτηριστικά, όλων των βασιλείων, δίδοντας στις επιλογές του ένα άλλο νόημα, θέτοντας διαφορετικούς στόχους από έναν βέβηλο, και χρωματίζοντας σε τελική ανάλυση και την πιο βέβηλη πράξη με τα χαρακτηριστικά της φώτισης.

Δεν μπορούμε για παράδειγμα να απαρνηθούμε τις αισθήσεις μας, χαρακτηριστικό του ορυκτού βασιλείου. Ούτε τα συναισθήματά μας, χαρακτηριστικό του φυτικού. Ούτε τις σωματικές μας ανάγκες χαρακτηριστικό του ζωϊκού, ούτε την διανόησή μας χαρακτηριστικό του ανθρώπινου. Θα τους δώσουμε άλλο σκοπό. Θα απολαύσουμε τα πάντα, διότι γι’αυτό μας δόθηκαν, χωρίς όμως να μας κυβερνήσουν. Εμείς θα τα κυβερνήσουμε. Και για να το κάνει αυτό ο Αναζητητής, οφείλει ο ίδιος να εξετάσει μέσα του κατά πόσον τον κυβερνούν ή τα κυβερνά μέχρι τώρα και ανάλογα να δράσει.

Εάν κάποιος του δώσει συνταγή «κάνε αυτό ή εκείνο» κινδυνεύει να μην ανταποκριθεί στις πραγματικές ανάγκες του μαθητή του. Εάν όμως του πεί «ψάξε μέσα σου να δείς τί σε κυβερνά και τοποθέτησέ το στην σωστή θέση που ταιριάζει στις πραγματικές ανάγκες σου» τότε θα βάλει τον μαθητή να διαλογισθεί και ο ανώτερός του εαυτός θα του δώσει την πραγματική και αληθινή συνταγή. Χωρίς να το θέλει και να το ξέρει ο μαθητής, αφήνει εκείνη την στιγμή τα ανώτερα από αυτόν βασίλεια να του μιλήσουν.

Δεν μπορούμε να απαρνηθούμε τα συναισθήματά μας. Οφείλουμε να τα απολαύσουμε, να τα μοιραστούμε, να τα προσφέρουμε, να τα εισπράξουμε, να τα γευθούμε, αλλά θα έλθει στιγμή που θα πάρουμε αποφάσεις που θα είναι ανεπηρέαστες από συναισθηματικές εμπλοκές. Γιατί θα υπηρετούν κάτι ανώτερο και από αυτά τα ίδια τα συναισθήματα. Δύσκολες επιλογές, σκληρές, αλλά επιλογές που αντιστοιχούν σε Μυημένους.

Και όσο ανεβαίνουμε οι επιλογές θα γίνονται ακόμα πιο δύσκολες. 

Δεν μπορούμε να απαρνηθούμε το σώμα μας, διότι κάτι τέτοιο θα ήταν προσβολή στον δημιουργό. Οφείλουμε να κυβερνήσουμε εμείς με τον ανώτερο εαυτόν μας την όποια σωματική απόλαυση. Τότε την καθαγιάζουμε.

Διατηρούμε ανοιχτή την επικοινωνία μεταξύ των βασιλείων της ύπαρξης, ακριβώς διότι οφείλουμε να διατηρήσουμε την παγκόσμια ισορροπία.

Εάν την διαταράξουμε, θα διαταραχθεί και το προσωπικό μας βασίλειο. Οι μυητικοί χώροι είναι γεμάτοι από ανθρώπους που δεν ξέρουν τί ζητούν, παρασύρονται από έτοιμες λύσεις, τρέχουν εδώ κι εκεί και όταν κάνουν τον απολογισμό δεν ξέρουν ούτε και οι ίδιοι πού ήσαν και που πήγαν. Η πρώτη αιτία σε όλα αυτά είναι η διακοπή της επικοινωνίας των βασιλείων μέσα μας.

Ο Μυημένος ζεί παντού. Κάνει τα πάντα, αλλά με έναν δικό του τρόπο που δίνει αξία σε όλα. Καθαγιάζει με την συμπεριφορά του ακόμα και συμπεριφορές που από μακρυά φαίνονται μικρότερες των περιστάσεων. Υπάρχει παντού γιατί υπάρχει πίσω του η δημιουργούσα Αρχή.

Ο μυημένος ανήκει σε εκείνους που ψάχνουν πίσω απόλα το γιατί. Που αναζητά απαντήσεις. Καμμιά φορά κάποιο σόκ επαναστατεί μέσα και στον πλέον ανυποψίαστο και αλλάζει η ζωή του. Και τότε αρχίζει να ζεί αλλιώς. Ψάχνει απαντήσεις στο βασίλειο που είναι πάνω από αυτόν και όχι κάτω. Και τις απαντήσεις αυτές δεν τις κρύβει από τα κάτω βασίλεια. Στρέφεται προς τα κάτω και τις δίδει και σε εκείνα. Για να αρχίσουν να δρούν διαφορετικά μέσα του. Είναι σαν τον ήρωα του μύθου του σπηλαίου του Πλάτωνα που αφού είδε το αληθινό φως, γύρισε κάτω στο σπήλαιο να ξυπνήσει κι άλλους. Γύρισε να μεταβάλλει την λειτουργία των κατώτερων βασιλείων μέσα του. Των αισθήσεων, των συναισθημάτων, των σωματικών απολαύσεων. Να τα φωτίσει με το φως που είδε έξω από το σπήλαιο.

Ο άνθρωπος που παρουσιάζεται παίζοντας ρόλους στην ζωή του έχει κλείσει την επικοινωνία των βασιλείων μέσα του. Ο αυθεντικός όχι. Ο σεμνότυφος είναι άνθρωπος που έχει κλείσει την επικοινωνία των βασιλείων μέσα του. Ο σεμνός επικοινωνεί με όλα και τα επηρεάζει με την γνήσια σεμνότητά του η οποία δεν υπακούει σε θεατρικές επιλογές. Ο δότης καταπιεστής, διαφέρει κατά τον ίδιο βαθμό με τον πραγματικό φιλάνθρωπο.

Εξάλλου, για να το δούμε και σε ένα άλλο επίπεδο: η φώτιση από μόνη της χωρίς δράση προς τα έξω, είναι κλάσμα που του λείπει ο παρανομαστής. Εάν δεν δράσουμε έξω από την μύηση αφού μυηθούμε, έχουμε κάνει τον μισό δρόμο. Η τετραλογία της μυητικής διαδικασίας είναι «Εξαγνίσου, ζήτα, λάβε, δράσε». Η δράση δεν πρέπει να είναι μόνον προς τον εαυτόν μας, δηλαδή να επηρεάσει κάθε λειτουργία μας αλλά και προς τους άλλους.

Επιτυχία δεν θα είναι να χαϊδέψουμε τον μυητικό μας δρόμο, αλλά ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΑΠ' TΟ ΤΟ ΧΕΡΙ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΧΑΣΑΝ, να τους βάλουμε μέσα, και να τους βοηθήσουμε να τον καταλάβουν.